Elçin SÜMER
@elcnn
Kulübeden Gelen Ses ve Biten Bir Şeyler...
Bu kitabı bitirdiğimden beri kafamın içinde bir sis var. Aslında bu sisi tanıyorum; son birkaç yılımı içinde geçirdiğim o "kuluçka" döneminin, dış dünyadan kaçıp sadece düşünerek ve analiz ederek yaşadığım o cam fanusun sisi bu. Kitaptaki Toru Watanabe’yi izlerken, aslında kendi içimdeki o hareketsiz bekleyişi izledim. Naoko karakteri benim için o eski, bir türlü canlanamayan ve sürekli geçmişin enkazını deşen tarafım gibiydi. Onun o aşılmaz sessizliği, insanlarla arasına ördüğü o duvar... Okurken hep şunu sordum: Bir insan ne kadar süre sadece "durarak" hayatta kalabilir? Ben o duvarların arkasında yaşayıp yaşamadığımı sorgularken, Watanabe’nin o telefon kulübesindeki çaresizliğini iliklerimde hissettim.
Tam o anlarda zihnimde 
Teoman’ın o şarkısı çalmaya başladı:
"Bitti, zor oldu ama bitti. Yapamadım benim başka bir kalbi. Bedenim zayıftı kalbim güçlüydü belki..."
Watanabe’nin Naoko karşısındaki o sadık ama tüketen bekleyişi tam olarak bu. Başka bir kalbe sığamama korkusu, o yetersizlik hissi insanı bazen felç ediyor. Bedenimin zayıf düştüğü, her şeyi analiz etmekten hayata karışamadığım o dönemler gerçekten zor oldu ama artık o defteri kapatmak istiyorum. Naoko’nun o cansız analizinden uzaklaşıp; bazen sıkıcı ama gerçek olan o canlılığa, yani eyleme doğru bir adım atmak benim için bu kitabın asıl hikayesi.
Şarkıda geçtiği gibi: "Bazen ne yaparsan yap olmuyor bazen." Kitabın sonunda Watanabe bir telefon kulübesinde kalıyor ya; "Neredeyim ben?" diye bağırıyor dünyaya... İşte ben de tam o kulübedeyim. Ama bu sefer o telefonu canlı olan tarafa ulaşmak için açıyorum. Adımları artık ben seçiyorum ve sonuç ne olursa olsun, o adımı atmış olmanın verdiği o garip tatmin duygusuna odaklanıyorum.
Bu kitap, benim gibi hayatı bir camın arkasından izleyenler için yazılmış
Teoman’ın o şarkısı çalmaya başladı:
"Bitti, zor oldu ama bitti. Yapamadım benim başka bir kalbi. Bedenim zayıftı kalbim güçlüydü belki..."
Watanabe’nin Naoko karşısındaki o sadık ama tüketen bekleyişi tam olarak bu. Başka bir kalbe sığamama korkusu, o yetersizlik hissi insanı bazen felç ediyor. Bedenimin zayıf düştüğü, her şeyi analiz etmekten hayata karışamadığım o dönemler gerçekten zor oldu ama artık o defteri kapatmak istiyorum. Naoko’nun o cansız analizinden uzaklaşıp; bazen sıkıcı ama gerçek olan o canlılığa, yani eyleme doğru bir adım atmak benim için bu kitabın asıl hikayesi.
Şarkıda geçtiği gibi: "Bazen ne yaparsan yap olmuyor bazen." Kitabın sonunda Watanabe bir telefon kulübesinde kalıyor ya; "Neredeyim ben?" diye bağırıyor dünyaya... İşte ben de tam o kulübedeyim. Ama bu sefer o telefonu canlı olan tarafa ulaşmak için açıyorum. Adımları artık ben seçiyorum ve sonuç ne olursa olsun, o adımı atmış olmanın verdiği o garip tatmin duygusuna odaklanıyorum.
Bu kitap, benim gibi hayatı bir camın arkasından izleyenler için yazılmışElçin SÜMER
Filmi varmıydı ,sanki hatırlıyorum
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
çok uzun yaşadığım ve pek çok kişi yitirdiğim için artık biliyorum ki ölüler yokluklarıyla değil de -onlarla bizim aramızda- söylenemeden kalan sözler yüzünden keder verirler asıl.
Elçin SÜMER
Yıllar yıllar önce okumuştum çok güzeldi
İMDAT :(1000Kitap
melike. evet sweig çoğu kitabı yarım bıraktım ..😁😁
Ya, ben bu kitabı hangi akla hizmet okumaya başladım? Sıkıntıdan öleceğim! Ben ne satranç bilirim ne de ilgim alakam var; öyle taşları, kareleri ezberlemeye çalışıyorum. İmdat! 
Satranç
SatrançElçin SÜMER isimli okura yanıt verildi
Elçin SÜMER
melike. evet sweig çoğu kitabı yarım bıraktım ..😁😁İMDAT :(1000Kitap
Ya, ben bu kitabı hangi akla hizmet okumaya başladım? Sıkıntıdan öleceğim! Ben ne satranç bilirim ne de ilgim alakam var; öyle taşları, kareleri ezberlemeye çalışıyorum. İmdat! Satranç
SatrançElçin SÜMER
Bırak..ben bıraktım