Yusuf Altun
@eldesperado
ничего; всё.
“ Dinler ve metafizik çağlarını geride bıraktık; artık bilim çağına girdik. Dünyayı sınıflar halinde katmanlaştırmanın anlamsız ticari çıkarları, savaşlara yol açan dehşet iktidarından kurtarmak gerek. İnsanlık iki sınıfa bölünmüş durumda: ezenler ve ezilenler. Alışkanlık, ihtiyaç ve boş zaman yokluğu ezilen çoğunluğun koşullarının farkına varmasını engelliyor: fark ettiklerinde iç savaş patlıyor.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
ASTERIX: What’s the recipe, O Druid?
GETAFIX: The origin of this recipe is lost in the mists of time. It is handed down from Druid to Druid by word of mouth...
*Arkadaşım Yemek Tarifi İstemiştir
Birden Sofía’nın acımasız bir baskıdan acilen kurtulmak ister gibi art arda haykırışları boşaldı: “ Tanrıdan da yoruldum, rahibelerden de yoruldum, vasilerden, kayyımlardan, noterlerden, kağıtlardan, hırsızlıklardan, pislikten; hepsinden yoruldum, artık görmek istemiyorum. “
Felaketin büyüklüğüne rağmen, yine de Tropiklerin kaçınılmaz çalkantısı sayılan bu kamçının periyodik vuruşlarına alışkın insanlar; karıncalar misali onarıma, harç karmaya, tıkamaya koyulmuşlardı.
Sayfa 60 - Karayipler’de Kasırgadan Hemen Sonrası
Onda pişkinlik ve seçkinliğin insanı altüst eden bir karışımı vardı. Lafın gelişine göre güneylilere özgü silme yaygara laf dolandırmalardan en abartılı ekonomi sözlerine geçebilirdi. Birden fazla kişiliği var gibiydi. Alım satımdan konuştuğunda bir terazi kefesine dönüşen elleriyle, içindeki sarraf ortaya çıkardı. Bir an sonra, sayfalarına dalıp diktiği gölgeli gözlerinin üzerindeki kirpikler oynamıyormuş gibi kaşlarını çatıp öylece kıpırdamadan bir kitaba konsantre olmuş olurdu. Kendini mutfağa adadığında aşçıya dönüşür, süzgeçleri başına geçirip her tür bezden boneler yaparak parmaklarıyla tencere çalardı. Bazı günler elleri sert ve hasis idi. Diğer zamanlarda kavramları boşlukta asılı bir küre gibi okşarken hafifliyor, narinleşiyordu.
Sayfa 52 - Victor Hugues