“Herkes kendisini ifade etmek için kelimeleri kullanıyordu. Ben hariç. Ve eminim ki tüm bu insanlar kelimelerin gücünün farkında değildi. Oysa ben farkındaydım.”
“...Konuşmasını bitirmemişti. Sinirle broşürü çöp kovasına fırlatıp, “Biliyor musunuz,” dedi. “Bence çok soğuk ve duygusuzsunuz. Umarım hiçbir zaman engelli bir çocuğunuz olmaz. Muhtemelen onu çöpünüzle birlikte kapı önüne koyarsınız!”
Afrikalı siyahi bir çocuğun bu şiiri, 2005’te “Dünya’nın en iyi şiiri” seçilmiş;
Doğduğumda siyahtım,
Büyürken siyahtım,
Güneş’e çıktığımda siyahtım,
Korkunca siyahtım,
Hastayken siyahtım,
Öldüğümde hâlâ siyahım!
Ve sen beyaz çocuk:
Doğduğunda pembesin,
Büyürken beyazsın,
Güneş’e çıktığında kırmızı,
Üşüdüğünde mor,
Korktuğunda sarı,
Hastayken yeşil,
Öldüğünde de grisin,
Sen şimdi bana hâlâ “RENKLİ” mi diyorsun?