Elif Sev
@elif_taskinnn
Kitap kolayca incinebilen bir yaratıktır; zamanın geçişi acı verir ona; kemirgenlerden, kötü havalardan, beceriksiz ellerden korkar. Böylece kütüphaneci onları yalnız insanlardan değil, doğadan da korur ve yaşamını, gerçeğin düşmanı olan unutuşun güçlerine karşı yürüttüğü bu savaşa adar.
Reklam
Gerçek, onunla yüz yüze gelmeden önce, dünyanın yanılgısı içinde, parça parça gösterir kendini.
İlk klasik okumaya başladığım dönemlerde bile, Rus edebiyatı en çok ilgimi çeken ve üzerimde derin etkiler bırakan, hayranlık beslediğim bir edebiyattı..
Mihail Lermantov aslında bir şair ve yayınladığı tek roman bu kitap. Dostoyevski denildiğinde aklımıza ilk Suç ve Ceza; Tolstoy denince Anne Karenina, Savaş ve Barış geliyor. Çok başarılı olmasıyla birlikte çoğu kişinin aklına bu yazarın ilk eserleri gelmiyor. Hatta çoğu kişi bu önemli yazarların ilk romanlarından bihaber.
Lermantov 27 yaşında ölmüş. Genç yaşına veya ilk eseri olmasına aldanmayın. Belki 10 yıl daha yaşasaymış, Rus edebiyatı denilince aklımıza ilk gelen isim olacakmış. Çünkü hayatımda okuduğum en başarılı Rus edebiyatı eserlerinden birini anlatıyorum şu anda size...
Kitabın konusunu kısaca söylemem gerekirse, Peçorin isimli bir anti-kahraman anlatılıyor. Kitapta 2 farklı anlatım var. Birinci bölümü gezici bir subay ile Maksim Maksimiç'in tanışmaları ve Maksim Maksimiç'in bu subaya eski dostu Peçorin'i anlatması oluşturuyor. İkinci bölüm ise tamamen Peçorin'in ağzından okuduğumuz bir bölüm. Bu sebeple anti kahramanımızı hem kendi ağzından subjektif olarak hem de dışarıdan bir göz olan Maksimiç aracılığıyla nispeten daha objektif bir şekilde tanıyabiliyoruz.
Peçorin kendinin de kabullendiği üzere "insanlarla zehirli bir dille alay eden, kadınlara düşkün ve bencil" bir karakter. Ancak kitap bize bu karaktere sahip bir insana bile aslında empati duyulabileceğini gösteriyor. Hatta insanların kendi kendilerine bu hale gelmedikleri, aslında bizlerin onu bu kişilere dönüştürdüğümüzü şu satırlardan anlayabiliriz:
"Alçakgönüllüydüm; beni hesaplılıkla suçluyorlardı: Sonunda hiç konuşmaz hale geldim.
İyilikle kötülüğü ayırt edebiliyordum; anlamıyorlardı beni, herkes kırıyordu: Kin gütmeye başladım.
İçine
Alın size, işte insanlar! Hepsi böyledir. Bir davranışın kötü yanlarını önceden bilirler. Size yardım ederler, öğüt verirler, hatta başka çıkar yol olmadığını görerek desteklerler bile sizi. Ama sonra işin içinden sıyrılıverirler ve bütün sorumluluğu yüklenmek cesaretini gösterenlere öfkeyle yüz çevirirler.
Reklam