"Sevdiğimiz varlıklar gidiyor, bizden uzaklaşıyorlar. Ben onlardan uzaklaşıyorum. Onları gözden yitiriyoruz...
Mutlu olduğumuz yerlerde şimdi başkaları yerleşmişler. Belleğimiz olarak adlandırdığımız ancak hayaletlerle dolu. Ama dolu; bizim için önemli olan hiçbir şeyin, hiçbir insanın kaybolmadığının kanıtı.
Ya zaman geçmeseydi?.."
“Hayatı yavaş yavaş yeni bir anlam kazanıyor, ilişkileri birdenbire ciddi ve önemli yanlarıyla görmeye başlıyordu. Tehlikeyle, dolayısıyla gerçek duygularla tanıştığından beri en uzağındakine kadar bütün hallerle bir ortaklık hisseder olmuştu. Kendini her şeyde hissedebiliyordu, onun için eskiden cam gibi saydam olan dünya şimdi aniden kendi gölgesiyle karararak bir aynaya dönüşmüştü. Baktığı, izlediği her şey bir gerçeklik kazanmıştı birdenbire.”