Çağla
@elifcaglaa
Bu kitabı okumak neden bu kadar zor? Tam anladığımı zannettiğim sırada metin kesiliyor başka bir zamanda, başka insnlarla bir aradayız! Birine bir şey oluyor, hiçbir şey olmasa da bir şeyler sürekli oluyor. Anlatıcılar değişiyor ama sadece geçmişte ve günümüzde diye fark ortaya çıkıyor o da Esme'nin yaşının bir an ilerlemesi veya gerilemesinden.
Elden alınmış bir hayat... Konu güzel, çok daha ilginç olabilirdi ama anlatım... Gerçekten çok zorlayıcıydı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yazarın 
Bin Yıllık Hemşehri kitabıyla aynı karakter anlatıyor. O kitap kadar güzel değil ama güzeldi. Milli Mücadele döneminde geçen bir kitap, fantastik. Ama fantastik ve 'gerçek' kısmı iki ayrı bölümde verildi (sona bölümler hariç), iki farklı kitap okuyorum gibi hissettim. Theo bu kitapta geri planda kalmıştı. Sonunu çok fazla beğenemedim ama yine de yazın kafa yormadan okumak için uygun bir kitaptı.
Bin Yıllık Hemşehri kitabıyla aynı karakter anlatıyor. O kitap kadar güzel değil ama güzeldi. Milli Mücadele döneminde geçen bir kitap, fantastik. Ama fantastik ve 'gerçek' kısmı iki ayrı bölümde verildi (sona bölümler hariç), iki farklı kitap okuyorum gibi hissettim. Theo bu kitapta geri planda kalmıştı. Sonunu çok fazla beğenemedim ama yine de yazın kafa yormadan okumak için uygun bir kitaptı.
Bir tane düzgün karakter yok sanırım... Öyle bir kitaptı herkes ofsayt. Kim iyi desek ertesi gün falsosunu gördük. Kitap fena değildi ama beklediğim aksiyonu alamadım.
Tess Gerritsen ablamız keşke önüne gelen kitaba ay harika demese...
Kitapta sinirimi bozmayan karakter bulamadım herkes ayrı bir felaket; Rachel, Anna, Tom, Scott, Megan, Kamal...
Bir kere ana karaktermiz Rachel ana karakter olabilmek için bu kadar çaba harcaması? Bu mevzu hiç senlik değil ama ya.. Rachel trende her gün gördüğü bir aileye sahte bir hayat uyduruyor, bir gün o kadın kayboluyor. Bu konu artık hayatının merkezi haline geliyor. Alkolikliğini bile iyileştiriyor aslında. Araştırıyor, gittiği psikoloğa gidiyor. Adamla konuşuyor ben o kadının arkadaşıyım diye. Yalan tabii ki. Herkes şiddet eğilimli kitapta.
Eski eşi (Tom) ve Rachel'ı aldattığı kadın (Anna) o mahallede yaşıyor, bunlar da durumdan şikayetçi. Kaybolan kadın (Megan), bir dönem Anna'nın bebeğine bakıyormuş aslında.
Anna ayrı bir fecaat. Rachel'ı aldattığını bile bile Tom'la takılıyor. Son sayfada yazar da onu iyi mi yapsa kötü mü yapsa kararsız kalmış gibi.
Hele o sondaki klişe kötü adam konuşması bitirdi beni. "Evet, ben yaptım, ne var ya? Sen başkasın, o öylesineydi..." tarzı... Sinir krizi garantili kitap
Tess Gerritsen ablamız keşke önüne gelen kitaba ay harika demese...
Kitapta sinirimi bozmayan karakter bulamadım herkes ayrı bir felaket; Rachel, Anna, Tom, Scott, Megan, Kamal...
Bir kere ana karaktermiz Rachel ana karakter olabilmek için bu kadar çaba harcaması? Bu mevzu hiç senlik değil ama ya.. Rachel trende her gün gördüğü bir aileye sahte bir hayat uyduruyor, bir gün o kadın kayboluyor. Bu konu artık hayatının merkezi haline geliyor. Alkolikliğini bile iyileştiriyor aslında. Araştırıyor, gittiği psikoloğa gidiyor. Adamla konuşuyor ben o kadının arkadaşıyım diye. Yalan tabii ki. Herkes şiddet eğilimli kitapta.
Eski eşi (Tom) ve Rachel'ı aldattığı kadın (Anna) o mahallede yaşıyor, bunlar da durumdan şikayetçi. Kaybolan kadın (Megan), bir dönem Anna'nın bebeğine bakıyormuş aslında.
Anna ayrı bir fecaat. Rachel'ı aldattığını bile bile Tom'la takılıyor. Son sayfada yazar da onu iyi mi yapsa kötü mü yapsa kararsız kalmış gibi.
Hele o sondaki klişe kötü adam konuşması bitirdi beni. "Evet, ben yaptım, ne var ya? Sen başkasın, o öylesineydi..." tarzı... Sinir krizi garantili kitap
Depresyonun bir kitabı olsa, işte bu derdim. Görünürde bir şey yok ama içten içe bir çürüme... Yavaş yavaş bir kaybediş, vazgeçiş ve kabullenme... Mutsuz hisseden varsa bu kitaba kesinlikle bulaşmasın, daha da dibe gidiyor insan.
Kitapta olaylar oluyor ama biz hep seyirciyiz. Olayın içine çok fazla giremedim ama Mücella'ya da bol bol üzüldüm.
Kitabın yazılış tarzı gerçekten orijinal, sol tarafta sadece erkeğin anlatımı, sağda sadece kadının anlatımı bulunmakta. Okuması zordu. Solu oku, oku, oku sonra gün bitince geri dön sağı oku, oku, oku...
Sorun şu ki, kadın karakterimiz Ekmel Bey'e kendini anlatmıyor, abisinin kendini eski aşkı Suzan olarak tanıtıyor. (neden? Bu nasıl bir saplantı, belki abisinden çok Suzan'a o sevgi besliyor)
Kitap boyunca Derya, abim ona çok aşıktı, öyle aşktı, böyle bekledi dedi dedi durdu. Ben o aşkı hissedemedim. Ekmel'e ama ben Derya'yım da demiyor, o aşk hikayesini sahipleniyor. İkincisi, abisi artık hayatını kurmuş; evlenmiş, çocukları olmuş, eşini seviyor. Hala Suzan'ı abisine hatırlatması rahatsız edici. Her şey devam ederken yerinde sayan insanlar gerçekten çok yorucu... Sanırım zamanında o ilişkiyi sonuna kadar sabote ettiği için bir çeşit azap çekiyor.
