Elif Ece Doğan
@elifece_
Vaktiyle senin bana söylediğin bir şeyi anımsıyorum.
"Bir gün ben de böyle olursam beni vur," demiştin.
"Bana bir işaret ver... Gizli bir mesaj yolla," demiştin.
"Olayı büyüt," demiştin.
Ama doğru işaret nedir, senin yeniden benim ilgilendiğim şeylerle ilgilenmeni istiyorum, mesajı nasıl verilir, bilmiyorum.
Eskiden senin yanındayken kendimi severdim, oysa artık pek emin değilim, nasıl denir, bilmiyorum.
Lütfen, lütfen sen de değişen şeylerden biri olma, nasıl denir, bilmiyorum.
Reklam
Bayan Turton'ın dediğine göre, seksen yaşına kadar yaşayan birinin kalbi, üç milyar kere atmıştır. Ben de böyle büyük bir rakamı gözümün önüne getirmeye çalıştım. Üç milyar. Üç milyar saat önce modern insan yoktu; yalnızca her yanı kıllarla kaplı, homur homur homurdanan, gözü dönmüş mağara adamları vardı. Üç milyar yıl önce yaşam bile yoktu neredeyse. Oysa kalbiniz, durmaksızın çalışan, sürekli atan kalbiniz üç milyarı görür.
Ama yalnızca o kadar süre yaşarsanız.
Geri DöndümEdebiyat
Etkileyici bir kitaptı. İki tarım işçisinin dostluklarını, hayallerini ve buna bağlı olarak gelişen olayları anlatıyor. Kitapta en etkilendiğim noktalardan biri iyi niyetle yaklaştığımız her olayın iyi sonuçları olamayacağıydı, düşünmeden ya da bilmeden hareket ettiğimiz için. Örnek verecek olursam masum bir çocuk düşünün, bir çiçeği var ve sırf susuz kalmasın diye çiçeğe kontrolsüzce su veriyor ama fazla suyun çiçeği öldürebileceğinden habersiz. Sonunda niyeti iyi de olsa bilmeden hareket ettiği için çiçek ölüyor.
Beni etkileyen başka bir konu ise insanları belirli kalıplara sokma sevdası. Siyah, beyaz ; güzel, çirkin ; yaşlı, genç ; çalışkan, tembel ; kadın, erkek... Günümüzde bu tür kalıplar ortadan kaldırılmaya çalışılsa da insanların genelinde yapılmaya devam ediyor. Anlıyoruz ki kitabın yazıldığı 1937 yılından itibaren bizde pek de bir şey değişmemiş. -Aslında farklılaşmanın varlığından beri-
Oturup düşünmemi sağladı bu kitap, "Acaba ben de insanları kalıplara sokuyor muyum?"
Zaman zaman kendi korkularımız, çekinmelerimiz, bulunduğumuz ortamın algısı yüzünden insanları belirli kalıplara sokmaya çalışıyoruz. Her zaman başkalarını değil, kendimizi de... Bunu yaparken birbirimizi sınırlandırıyoruz, kısıtlıyoruz, engeller koyuyoruz. İnsanı ait olduğu ırkıyla, cinsiyetiyle vs. yargılamak yerine o engelleri kaldırarak insana insan olduğu için davranmak gerek.
Kitabı beğendim ve tavsiye ederim :)
"Bir şey çok tuhaf biliyor musunuz? dedi. "Bir adamı yalnız yakaladığımda onunla çok iyi anlaşıyorum. Ama ne zaman iki kişi oluyorsunuz işte o zaman ağzınızdan laf alamıyorum. Çok tuhaf değil mi bu durum sizce de?" Tırnaklarını ovuşturmayı kesip ellerini beline koydu. "Birbirinizden korkuyorsunuz, asıl mesele bu. Biri sizin için kötü bir şey söyleyecek diye hepinizin ödü kopuyor."
