elifiks
@elifiks
15 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Ev diye bir yer yok dedim kendi kendime, şu koca dünyada kimseye ev yok. Beş yüz on milyon kilometrekarede bir yuva sığdıracak yer yok. Sonra artık konuşmak gelmedi içimden.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Ama o ilk aşk… O kendini koşulsuz verme, katıksız mutluluk hali, o her şeyin iyi olacağına duyulan mutlak ve kirlenmemiş inanç, Allahım, ne güzel, ne biricik hazineydi. Bir kere kaybedenin sonsuza dek yitirdiği.”
Asıl kötüler herkesten nefret ederler, bu kesin, ama özellikle de kendilerinden nefret ederler. Birisi kendinden nefret ettiğinde bunu hissetmez misiniz siz? Bu onu yaşarken öldürür; kendi olmanın bulantısını hissetmemrk için kötü duygularını olduğu kadar iyi duygularını da uyuşturur.
Sayfa 80
Bir tüy, bir mürekkep hokkası ve bir kağıt beni her zaman bir kılıçtan ya da tabancadan daha çok korkutmuştur
Mutlu olmakta hep acele ederiz Mösyö Danglars, çünkü uzun süre acı çekildiğinde mutluluğa inanmak biraz zor oluyor.