“İnsanlar…” dedim fısıldayarak. “Taşırlar insanları. Kundaktayken, tabuttayken. Hep taşıyacak birileri olur. Bazıları dostluktan, bazıları cepteki paradan, bazıları da içinde bulundukları sistem bir gün onlara da taşınma sırasının geleceğini söylediği için, taşırlar insanı…”
Bu hayattan pek bir beklentim yok. Köşeme dokunmayın, bana yaklaşmayın yeter. İnsanların sesi yerine uydurduğum melodilerim ve gösteriş budalalarının yerine tozlu kitaplarımla çok daha mutluyum.