Bugün bir cümle duydum ve hep farklı yazılar okumama rağmen bu cümleyi ilk defa 27 yaşımda okumanın verdiği hüzün içindeyim. Cümle şöyle;
“Artsın eksilmesin, taşsın dökülmesin.”
Belki sizler için çok sıradan bir cümle olabilir fakat nedendir bilmem okuduğum ilk anda içime tatlı bir his geldi. Bu hissimi de sizlerle paylaşmak istedim 🦋
"İnsanlar ne der" endişesi en hoş ve en zeki insanların bile hiçbir orijinallikleri olmayan, ipleri başkasının elinde olan güzel, mekanik kuklalara çevirir.