Küçük bir çocuğun gözünden, acı gerçeklerden kaçmanın ancak hayaller kurmakla olacağını gördük. Dedesinin, teyzesinin acıklı yaşantısına; eniştesinin haince yaptığı zalimliklerine; annesinin ve babasının boşanıp onu dedesine bırakarak onsuz yeni birer hayat kurmalarına ve küçük çocuğun hayal dünyasında inşa ettiği arkadaşlarıyla kendini hayata bağlamasına tanık olduk. Dedesinin anlattığı masallara çocukla birlikte biz de inandık, Maral Ana’nın dualara cevap vereceğini sandık, yanıldık. İç burkan bir romandı ve elimde olsa romanın sonunu değiştirmek isterdim fakat romanın sonunda Aytmatov’un da dediği gibi yanlışlardan, kötülerden doğruyu bulmak da bir erdemdir. Hüzünlü bir romandı, bir solukta okudum, bu romanı şiddetle tavsiye ederim. Aytmatov’un anlatım tekniğine bir kere daha hayran oldum, vesselam.