Kitap bana bir arkadaşımın doğumgünü hediyesiydi. Ve kapağın iç tarafına şu notu düşmüştü: "Gerçek cesaretin ne olduğunu görmeni istiyordum, gerçek cesaretin eli tüfekli bir adamla ilgisi olmadığını. Daha başlamadan yenildiğini bile bile başlamak ve her ne pahasına olursa olsun sonuna kadar devam etmek olduğunu.."
Çok etkilenmiştim bu alıntıdan. Kitabın o an muhteşem bir kitap olduğunu hissetmiştim.
Kitap uzun süre kitaplığımda durdu, nedense bu kitabı okumayı hep erteliyordum. Bazı özel kitapları okumak için bazı özel zamanlar gerekirmiş. Şimdi bu kitabı okuyup bitirdiğimde hem biraz hayıflandım hem biraz iyi ki dedim. Hayıflandım çünkü bu güzel kitabı bu kadar bekletmemeliydim, iyi ki dedim çünkü bir vesileyle de olsa bu kitabı okumuştum.
Kitap gerçekten son zamanlarda okuduğum en güzel kitaptı. Bir insanı sadece insan olduğu için sevmeyi, ona saygı duymayı o kadar güzel anlattı ki...
Bazı iç sorgulamalar yaptığım şu dönemde gerçekten ilaç gibi geldi. Atticus'un insan sevgisine, hoşgörüsüne, adaletine, cesaretine ve en çok da muhteşem babalığına hayran kaldım. Scout beni sık sık güldürdü. Okurken biraz Zeze'nin afacanlığını ve muzipliğini hatırlattı. Okurken çok keyif aldım. Çoğu kez güldüm çoğu kez hüzünlendim. O kadar güzel ve anlamlı mesajlar veriyor ki...Herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap. O yüzden de okuna, okutula...