Cebimde param varken bile çoğu mevzuyu kalbimdeki masadan ödüyorum ben gül güzeli. Bazen bir duruşla, bir başkaldırışla ya da servetim dediğim insanın hakkını savunuşumla, "bu benim insanım" demenin derinliğini bilemez senin gibi gözleriyle görüp yaşayanlar. Bazen karnı aç diye koyduğum bir tas çorbadır sevgim ya da sırf incinmesin diye düşünceli olmaya çalışmaktır mesela. Hayat nasıl yaşanır bilmiyorum ama şundan eminim ki en güzel çiçekler bende olmasa bile hep kendi kaburgalarımdan bana ait olan şeyler sundum insanlara. Zaten çok güzel olsaydı bu kadar anlam kazanamazdı bazı şeyler.