emin
@eminka
"Güneşin altında yeni bir şey yok."
Bkz: 17. Söz'ün Birinci ve İkinci Levhaları
Şu anda okuduğu kitap
Hayatta kalmak için okumak
***
Kitaplar, bize farkına varmadığımız şeyleri gösterebildikleri ölçüde ilgimizi çekiyor, peşinden sürüklüyor. Bu hep böyle oldu. Kafası çatlak bir şövalye özentisinin yel değirmenleriyle savaşması, üzerinden 400 seneyi aşkın bir süre geçmesine rağmen hâlâ, kendi yarattığı illüzyonla savaşanlar için kullanılan harika bir metafor. Üstelik İspanyol yazar Cervantes'in anlatımı öylesine harikadır ki, 'zarara kendi rızasıyla girene merhamet edilmez' kaidesine rağmen, o çatlak şövalyeye, Don Kişot'a üzülürsünüz de. Dahası bazıları Don Kişot olmayı, olabilmeyi, o çatlaklığı, yel değirmenleriyle 'şövalyece' bir mücadeleye girişmeyi, naifçe ama, 'iyi' bir şey olarak da görürler. Belki de yel değirmenleri gerçekten 'kötü' insanları temsil etmektedir...
***
Doğu Almanya'daki bir devlet ajanının, ünlü bir yazarın evini 'rejim adına' dinleyişini konu edinen 'Başkalarının Hayatı' (Das Leben Der Anderen) isimli filmde, ünlü yazar salondaki piyanodan Beethoven'ın Appossionata'sını çalar ve ardından Lenin'in bu müzik hakkındaki yorumunu aktarır: "Bu müziği çok fazla dinlememeliyim. Aksi halde devrimimi tamamlayamam." Lenin, bu müziği dinleyerek 'sert' olunamayacağını anlatır. Ünlü yazar da, bu müziği dinleyen kimsenin 'kötü biri' olamayacağını düşünür. Nitekim devlet ajanı, o esnada ünlü yazarın evinin salonunda çalmakta olduğu müziği dinliyordur.
Tıpkı bu filmde olduğu gibi, uzunca bir süre kendini kitaplara vermiş, okumayı bir iptila edinmiş insanların 'kötülük' yapamayacaklarını düşündüm. En azından hatalarından dersler çıkarabileceklerini, kendileriyle yüzleşme konusunda kitaplardan bir şeyler öğrenebileceklerini umdum. Mevlana'nın insan için kullandığı 'ilahî tecellilerin aynası' tabiri, kitaplar için de 'insanların kendilerini görebilecekleri bir ayna' olarak
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O adam olmasaydı başka biri olacaktı. Kıskançlık olmasaydı başka bir neden olacaktı. Şunu ısrarla söylüyorum, benim yaşadıklarımı yaşayan her koca ya başka kadınlarla ilişki kuracaktır, ya ayrılacaktır, ya da kendi canına kıyacak, olmazsa, benim yaptığım gibi, karısını öldürecektir. Bütün bunlardan birini yapmamış bir koca çok az görülebilecek bir istisnadır. İnanın, olaya son vermeden önce birkaç kez kendi canıma kıymayı denedim, karım da kendini zehirlemeye kalkıştı.
Mahkeme, aldatılmış bir koca olarak (onların deyimiyle) lekelenen onurumu temizlemek için cinayet işlediğime karar verdi. Bu nedenle de cezam hafifletildi. Duruşmalarda gerçeği anlatmaya çok çalıştım, ama onlar bunu karımı temize çıkarmaya çalıştığıma yordular.
Bir köylüye, bir işçiye çocuklar gereklidir. Onları beslemesi zor olsa bile, onun için gereklidirler. Bu nedenle evlilik ilişkileri haklı görülebilir. Bizim gibi, birkaç çocuğu olan bir ailenin başka çocuğa ne gereksinimi var ki... Yeni yeni endişeler, masraflar, çocuklarınıza yeni miras ortakları getirmekten başka neye yararlar? Doğrudan doğruya yüktürler...