Doktor Ragin, ancak o kirli yatağa yattığında ve gardiyanın yumruğunu yediğinde felsefesinin çöktüğünü anlar. O ana kadar savunduğu "her şey zihindedir" tezi, somut bir fiziksel acı karşısında tuzla buz olur.
Bu durum, teorik hümanizm ile pratik yaşam arasındaki o devasa uçurumu gösterir. Başkasının acısını "evrensel bir kural" olarak normalize etmek kolaydır; zor olan, o acının bizzat öznesi olmaktır.