bizâr
@endaglivet
Reklam
kitabı ilgi çekici bulduğum için okudum. konusu hakkında hiçbir fikrim yoktu, açıkçası öneri olarak da gördüğüm bir kitaptı ve dark academia estetiğine sahip akademi kurgusu olduğu söylendiğinden ötürü ilgimi çekmişti. cinsiyetçilik, ırkçılık ve sınıf ayrımı gibi ağır temalar içerdiğini duyduğum için katmanlı, sert ve duygusal olarak yoğun bir metin bekliyordum fakat berbattı. berbat.
kitabın tek güçlü yanı büyüye yaklaşımıydı. onu mekanik ve sanayi boyutunda tutarak bir mantık sistemine oturtmuş; bunu fazlasıyla sevdim ama bu maalesef berbat edilmiş çünkü kötü bir hikaye anlatıcılığı böyle bir şeyi nasıl iyi yazabilir ki? en büyük problem zaten her şeyi gözümüze sokması, yetmeyip parmağını da gözüme sokması. büyü sistemini bile kitap boyunca o kadar çok açıkladı ki bir noktada ilgimi kaybettim. sayfalar boyunca boş yapmayı bu kadar sevemez bir insan. kitabın tamamı böyle. kitap, işlediği ağır konuların hiçbirinin üstünde bu kadar durmuyor.
en büyük problemi metnin sürekli “anlatması”. kitap, okuyucunun elinden tutup her temayı tek tek gösteriyor:
bak bu cinsiyet ayrımcılığı.
bak bu ırkçılık.
bak bu yobazlık.
fakat olayları bana göstermiyor. hissettirmiyor. sadece söylüyor.
yetişkin etiketi taşıyan bir romanda bu kadar didaktik ve parmak sallayan bir üslup görmek gerçekten yorucuydu. ağır temaları ele alıyorsanız onların ağırlığını da taşımanız gerekir. burada ise meseleler yüzeyde kalıyor. ırkçılık var deniyor ama o ırktan tanıdığımız karakter sayısı iki. İKİ. 400+ sayfalık bir kitapta bu kadar mı? böyle bir sistemin toplumsal yansımasını görmüyoruz. sadece var olduğu söyleniyor.
cinsiyet ayrımcılığı meselesi daha da problemli. baş karakter sürekli ne kadar haksızlığa uğradığını düşünüyor, iç monologlarında ajitasyon yapıyor fakat pratikte neredeyse hiçbir gerçek
karakterleri tanımak ve empati yapmak için günlük hayatlarından sahneler konduğunu biliyorum fakat bunun yer yer çok gereksiz olduğunu düşündüm.
konu esasında ilgi çekici ve gerçek noktalara değiniyor fakat son kısımdaki malum olaya kadar çok büyük bir gizem yok ki gizem vaat etmiyor da, o yüzden eğer böyle bir beklenti ile başlıyorsanız bu beklentiyi bırakın derim. olay tamamen bunların yaşandığı bir durumu okumak; insanların çaresizliğini veya güven meselelerini irdeleyen, yer yer paranoya sokan yer yer üzen ama çok da farklı bir hikaye olmadığından aman aman bir muazzamlığı olmayan sürükleyici bir kitaptı.
daha farklı şeyler olabilir miydi, daha farklı anlatılabilir miydi, daha farklı noktalardan daha vurucu şekilde ele alınabilir miydi? muhakkak. fakat eldeki malzeme bu kadar.
benim tess gerritsen'dan en sevdiğim iş rizzoli&isles serisi. bunun dışındakilerin hepsini bir noktada basit veya hızlandırılmış bulduğum oldu. o yüzden yazarı ilk defa okuyacaksanız tavsiyem her zaman öncelikli olarak bu seri olacak fakat bu kitap da ters köşe ya da ultra gizem beklentisine girmeden, sürükleyici ve karakterleri kızma noktasına getirecek kadar sinir bozucu bir okuma deneyimi arayanlar için tavsiye edilebilir.
