bizâr
@endaglivet
middle age kitabı olarak kesinlikle ba yıl dım.
schwab ölümü ve renkleri seviyor, en çok da kırmızı siyah ve beyazı... ölülerin sıkışıklığını bir perdenin ardında tasvir edişi, gerçekten de bir perde yaratması çok hoşuma gitti. ölümle yaşam arasında kalmışlar yalnızca hayaletlere ait değil, bize de ait ve bunu kurgusuna iyi yedirdiğini düşünüyorum.
orta yaş grubu için olduğundan ötürü çok derince kurgu dünyasına ve sebeplerine girmedik tabii, daha çok maceraya odaklıydı ve yine de sayfaları çevirmek için parmaklarınızı karıncalandırıyordu. en azından benimkileri.
ebeveynlerinin 'paranormal olaylar' hakkında kitap yazan bir mesleği olması bahsetmeden geçemeyeceğim bir detay çünkü ilk gördüğüm andan itibaren aklımda yankılanan cümle şuydu: böyle değişik mesleklere sahip karakterler yazmak çoğumuzun aklına neden gelmiyor acaba?
Reklam
arka kapak yazısı size genel olarak her şeyi verdiğinde iki ihtimal var: ya gerçekten özetleyebildiği şeyi dümdüz anlatarak vakit harcayacak ya da öyle bir anlatacak ki olayın hikâye anlatıcılığı, dil ve hisler olduğunu gösterecek.
schwab ile genelde durum ikincisi oluyor.
gallant ters köşeler vadederek, korkunç hayaletler ve kanlı ölümler sunmuyor; ölüm ve yaşam ve yalnızlık temasına gerçekçi ama bir çocuğun hassasiyeti ile yaklaşarak hislere dokunduğu ya da belki de hislerle ördüğü bir dil ile bir hikâye anlatıyor o kadar.
kitap bittiğinde 'ee neydi bu şimdi, hiçbir şey olmadı, bu muydu sonu, nereye bağlandı, gereksizdi yaşananlar, farklı hiçbir şey vermedi' deme ihtimaliniz yüksek olduğundan kitabı kimlere önerebilirim bilmiyorum ama gün sonunda ona göre olan kişilerin dikkatini çekip ulaşacaktır diye düşünerek benim için ferahlatıcı bir okuma olduğunu söyleyerek bitiriyorum.
Reklam