İnsan harabe ve mezar görmekten niçin hüzün duyar? Şehirlerin istikballerini gördüğü için değil mi? Ömrün sonu, cihanın nasibi bundan başka bir şey mi? Hep harap olmak için yaşamıyor muyuz?
Hiç pişman olmadım sevdiğim için.
Hep hayatıma eklenen sevgi birikintisi diye avuttum kendimi.
Ziyan olmadı hiç benim sevgim.
Aksine bağım oldu bahçem oldu.
Hava hep güneşli yüreğimde.
Gülüşlerim hep dost oldu yâr oldu.
Sanadır bu şiir benden.
Bir zamanlar bende şiirin kaldı.