Engin Öce
@engoce
55 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
3-5 Kişiden fazlasıEdebiyat & Roman
Üç Beş Kişi adlı romanı, rahmetli edebiyat öğretmenimiz Ahmet Nur Eranıl'ın 40 yıl önce bizlere sitem ettiği sözlerini aklımdan çıkarmadan okudum. Öğretmeniz edebiyat konusundaki
Asya kökenli bir yazarın beyaz yazar ağzından anlattığı edebiyat dünyasının iç yüzü. Bu roman başarı sadece anlatılan hikaye ve onun nasıl anlatıldığından ibaret değildirin güzel bir örneği. "Çok satanlar" listesine nasıl girdiğini anlayamadığımız kitapların sırrını vermiş yazar. Bu arada artık çok iyi bildiğimiz twitterın nasıl bir çöplük olduğunu ama yine de ondan ayrı kalamadığımızı da okuyoruz.
Açık söylemek gerekirse, bu kitap ile ilgili tanıtım yazısını iyi okumamış olacağım ki bunu bir cinayet romanı zannederek aldım. Ama konu kültürel çeşitliliği sunni olarak yaratan ama fazlasına da müsaade etmeyen bir düzende meşhur edilen Asya kökenli bir yazarın kazaen ölümü ve bu ölüme şahit olan kıskanç beyaz yazarın onun hikayesini intihal etmesiymiş. Ve tabii sonrasında gerçeğin ortaya çıkması endişeleri ile geçen sancılı bir hayat.
Roman sade bir dil ile iyi kurgulanmış. Edebiyat dünyasının iç yüzünü fazla uzatmadan çok güzel anlatmış.
Okuduğum en kötü Dan Brown romanı. Yazar yine sinemaya uyarlanması kolay olsun diye kısa bölümlerle hızlı bir anlatım tuturmaya çalışmış ama bu defa maalesef olmamış.
Öncelikle bu roman bir Robert
Kitabı, 80 sonrası apolitikleştirilen gençliği o dönemin müziklerine de dokunarak anlatan sade bir kısa roman diye elime aldım. Ancak, bir gecelik zaman diliminde 3 ana karakterin hayatını geri dönüşler ile anlatan ve beni etkileyen güzel bir roman ile karşılaştım. Yazar hikaye geri dönüşlerle ilerledikçe roman karakterlerinin derinliklerini çok güzel veriyor ve bunu gayet sade, akıcı bir dil ile yapıyor. Geçmişe dönüşlerde 80 sonrası siyasi ortamı, yaşanan acıları, gençliğin nasıl sindirilmiş olduğunu da okuyoruz. Okunmasını tavsiye edebileceğim bir roman.
Yazarın okuduğum ilk romanı. Başlangıçta biraz bocaladım. Zira şikayetçinin olmadığı bir durum için geniş bir ekibin derinlemesine soruşturma yapması bana garip geldi. Sanırım başka olay olmadığı için el oyalamak istediler diye düşündüm. Bir polisiye roman için ekipteki karakter sayısı da başka bir gariplik idi. İsimlerini tek tek hatırlamak, hem de bir yerde Everett deyip bir sonraki seferde sadece Ev denilmesi karışıklıklara yol açabilirdi. Bütün bunların üstüne, anlatımın parça parça bir 3. kişi ağzından bir de roman kahramanın ağzından olması, araya da flashback eski duruşma metinlerin girmesi okumakta zorlanacağım diye düşündürttü.
Ortalama bir okuyucu olarak bütün bunların üstesinden geldikten sonra romanın kurgusunun neredeyse hiç boşluk bırakmadan insanı her bölümde daha fazla içine çektiğini gördüm. Polis prosedürlerinin anlatımı, olayın örgüsü, suçlunun kim olduğunun hemen anlaşılamaması (en azından ben hemen anlamadım), olaydan kopmadan ön plandaki karakterlerin derinliğinin verilmesi romanı beğenmemdeki en önemli unsurlar.
"Gavin Parrie Masum Mu ?" son zamanlarda okuduğum en iyi polisiye romanlardan birisi dersem yanlış olmaz.
