Ve sonunda bitirdim. Ama beni de bitirdi. Bu seriyi beğenmeyenler acaba hangi kitabı beğenebilir bilemiyorum. Muhteşem bir anlatımı vardı. Sonunda Arwen'e çok üzüldüm. Konudan bağımsız Faramir'e aşığım. Aşırı naif birisi. İlk başlarda Eowyn'e çok üzülüyordum ama Arwen beni sonunda yalnızlığıyla yıktı geçti. Aragon adamın dibi. Çünkü sevdiğine sadık kaldı. Herkesi tek tek anlatmaya kalksam roman olur benim için o yüzden kısa keseceğim. Okuyun okutturun. Muhteşemdi.
denizler cinayet işlemezler, aslında kimseyi istemezler.
9/10
fazlasıyla geciktirdiğim cümlelerim için af diler ve sizlere, denizden korkan beni bile en derinlerine götürüp bayıldığım bir distopyayla karşılaştıran bir kitaptan bahsetmek isterim.
ama öncelikle demek istediğim bir şey var;
bu yazı benim için bir inceleme değil, kitabın bende yaşattığı duyguları bir şekilde kaleme alma isteğim sonucu çıkan kelimeler.
ve bizlerle birlikte umutla dolu yolculuğa çıkacak yeni yoldaşları teşvik etme yazısı. uzatmadan geçelim.
pek spoiler içereceğini düşünmüyorum.
ben bu kitabı okurken hiç bağlanacağımı aklımdan bile geçirmediğim detaylara ve karakterlere bağlandım.
bence çoğu insanın içindeki umut dolu geminin iskeleye bağlı iplerinin düğümünü çözmesi için ondan önce adım atıp içindeki cesareti ortaya çıkarması lazım. Lunu’nun kitaptaki görevi tam olarak böyleydi bence.
o, umutsuzlanmaya başlayınca geminin alt bölgesine su dolmaya başlıyor gibi hissettiriyordu.
yine de su dolmaya başladığında Beau ne yapar, ne eder, kendi canı uğruna kurtarırdı gemiyi.
ben açıkçası kitaplardaki karakterlerin kusursuz, her yönden mükemmel oluşu taraftarı değilim ve okurken keyif de almıyorum.
burada bir şekilde karakterler, onları kusurlarıyla sevmemizi sağlıyor ve çok hoşuma giden bir yanı.
Övgü o kadar güzel yazmış ki elimde olmadan oldu her şey.
kitabın evreninden biraz bahsetmek istiyorum.
girişinde küçük bir soruyla:
sizden geride kalanların yaptıklarının bedelini siz hayatınız boyunca bir kaya grisi’nden başka bir şey görmeden ödüyorsunuz.
ya da onlar yüzünden hayatınız boyunca bir korsanın ayakçılığını yapmak zorunda kalıyorsunuz. sizce hangisinin asıl Tanrı olduğunu bilmediğimiz o Tanrılar adil mi?
merak etmeyin, tanrıları bilemem ama onların bedeli yıllar önce deniz tarafından alındı. sizler sadece bahtsız kaderlilersiniz.
buna nasıl vardın
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Kralın Dönüşü”, J.R.R. Tolkien’in Yüzüklerin Efendisi üçlemesinin son halkası olarak hem büyük bir savaşın hem de bir çağın kapanışını anlatır. Roman iki büyük bölüme ayrılır: beşinci kitapta Gondor’un ve Rohan’ın mücadelesi, altıncı kitapta ise Frodo ile Sam’in Mordor’daki yolculuğu yer alır. Ancak Tolkien’in anlatısı sadece savaş ve kahramanlık üzerine değildir; her bölüm, gücün yozlaştırıcı doğası, sadakatin sınırları ve umudun dirençli doğası üzerine derin bir düşüncedir.
Beşinci kitabın başında Gandalf ve Pippin, Gondor’un başkenti Minas Tirith’e ulaşır. Burada, ülkesini savunmakla birlikte umudunu kaybetmiş olan Vekilharç Denethor’la karşılaşırlar. Denethor, Palantír taşıyla Sauron’un gücünü görmüş, bu yüzden karanlığa teslim olmuştur. Aynı sırada Mordor’un devasa ordusu batı topraklarını kuşatmak üzeredir. Rohan tarafında ise Aragorn, Legolas ve Gimli, Kral Théoden’in çağrısına cevap verir. Aragorn’un kaderinde artık gizlenmek değil, kimliğini kabul etmek vardır. Bu noktada “ölülerin yolu”ndan geçip geçmişte yeminini tutmamış lanetli ruhları kendine çağırması, onun hem soyuna hem de kaderine sahip çıkışını simgeler.
Pelennor Çayırları Savaşı romanın ilk doruk noktasıdır. Rohan atlıları Gondor’un imdadına yetişir. Kral Théoden cesurca savaşır ama düşer. Onun yeğeni Éowyn, Merry’nin yardımıyla Cadı Kral’ı öldürür. “Hiçbir erkek beni öldüremez” kehanetinin, bir kadın tarafından bozulması Tolkien’in erkek egemen epik anlatısında beklenmedik bir kırılma yaratır. Aragorn’un ölülerin ordusuyla gelişi savaşın kaderini değiştirir. Gondor kurtulur, ama zaferin ardında büyük bir yıkım vardır. Denethor, umutsuzluğuna yenilip kendini ateşe verir. Faramir kurtulur, ama halkın ruhu ağır bir bedel ödemiştir. Aragorn’un iyileştirme sahneleri burada anlam kazanır: “Kralın eli
Kralın dönüşü
Geldik serimizin sonuna. Bittiğine gerçekten çok üzüldüm keşke unutup tekrar okusam yani. Seriyle birlikte paralel olarak filmleri (tekrar) izledim ve normalde yavaş aktığını düşündüğüm filmeleri resmen 2.5 hızda izliyormuşum gibi geldi. Sanki tüm bölümlerden 15-20 cümle seçip filme eklemişler sonra derhal diğer bölümlere geçmişler gibi. Özellikle Ayrıkvadi ve yüzük kardeşliğinin kurulması kısmına inanamadım, kitapta oraya gelmek ve münakaşa kısmı öyle uzun sürüyor öyle yer kaplıyor ki filmin ilk 45 dakikadı bile değil(10 saati aşkın bir seriden bahsediyoruz) iki kule yorumunda da yazmıştım biraz daha karma bi anlatım olmasını isterdim kitapta. İlk yarı kardeşliğin geri kalanı son yarı Gollum efendi ve bizim iki hobbiti anlatıyor, bir doğuya bir barıya göz atsak daha çok hoşuma giderdi. Kralın dönüşü favori kitabım oldu seride. Bir ara o kadar çok yabancı isim geldi ki( pelennor çayırları savaşı kısmında sanırım) özellikle kuzeyden gelen kolcular birbirine karıştı.
Sevdiğim bir diğer şey Faramir kesinlikle. Filmde bu kadar ön planda değildi ve daha çok abisi olmayan çalışan biriydi bence. Ama kitapta kendi karakterini ve ağırlığını daha iyi anlıyoruz. Ayrıca Eowyn le olan ilişkisi <3 şaşırdığın diğer konulardan biri elflerin askeri anlamda neredeyse hiç bir yardım göndermemeleri. Entlere de bayıldım açıkçası filmlerde o kadar sevmemiştim ama Ağaçsakal kitapta ha ri ka bir karketer. Son olarak hobbitlerimizin Shire a ‘beyler’ gibi dönmeleri ve eşkıyaları kovup tekrar düzen getirmelerini de sevdim. İlk başta filmedeki gibi hiç el değmemiş, doğudaki gölgeden haberleri olmamış, huzurları bozulmamış ve her zamanki kadar mutlu hobitlere geri dönmediğimiz için biraz üzüldüm ama karakterlerimize minnettar olmalarını da sevdim.
Bununla birlikte yüzüklerin efendisine hoşçakal
Yüzüklerin Efendisi serisinin üçüncü kitabı Kralın Dönüşü, iki kitap boyunca yükselen mücadelenin nihayete kavuştuğu,düğümlerin çözüldüğü, her karakterin kendi mücadelesinde geçirdiği değişimi, savaşların, ırkların, krallıkların tarihi ve mitolojisi gibi unsurları ile derin bir yapı sergiliyor.
Frodo ve Sam'in Hüküm Dağı yolculuğunda ayrıntılı bir şekilde işlenen coğrafi bölge betimlemelerini ,zihnimde görselleştirememek okuma sürecimin uzamasına, yer yer hikayeden uzaklaşmama neden oldu. Uzun bir aradan sonra ikinci kez okuduğum seride Yüzük Kardeşliği ve İki Kule'de hissettiğim keyfi , Kralın Dönüşü'nde olaylar sonuçlandıktan,savaş bittikten sonra karakterlerin yolculuğuna tüm detayları ile değinilmesi sebebi ile hissetmedim. Eklerde bölümünde Aragorn'un doğumu,gelişimi ve Arwen ile tanışmasına yer verilmesi beğendiğim bölümlerden oldu.
Pippin ve Orthanc taşında gördükleri, Gandalf ile birlikte Gondor'a doğru yapılacak yolculuğun ilk adımını oluşturur. Gondor Vekilharcı Denethor, savaşın kıyısında yapılan seçimler, Pippin'in rolü, gidişatı nasıl etkileyecektir?
Rohan Kralı Theoden ile Gondor'a doğru yol alan Aragorn, Elrond'un oğulları ve Kolcular tarafından ziyaret edilir. Ne yapması gerektiğine yönelik taşın kehanetlerine danışan Aragorn; Gimli ve Legolas ile birlikte Ölüler Vadisi'ne, kimsenin canlı çıkamadığı, yemin bozmuş ruhların sığınağına yönelir.
Tüm Yüzük Kardeşliği üyeleri, kritik yerlere doğru yol almışken, Merry geride bırakılmanın hüznü ile Rohan Leydisi Eowyn ile yakınlaşır. Gondor'un yardım isteği ile hızla yola çıkan Rohirrimleri, büyük bir kahramanlık ve küçük sürprizler beklemektedir.
Shelob tarafından tuzağa düşürülen Frodo, orklar tarafından kaçırılmıştır. Sam Frodo'nun peşinde büyük bir mücadele kazanır ve yüzük Hüküm Dağı'na nihai sonu
Yüzüklerin Efendisi harika bir yol hikayesi. Tolkien ustaların ustası olarak mükemmel bir fantezi dünya kurgulamış.
Aslında deli gibi bu kitaplar üzerine konuşmak ve tartışmak istesem de ustalık eserleri hakkında uzun uzadıya yazmak huyum değildir. O yüzden lafı fazla uzatmadan serinin ilk kitabı olan “Yüzük Kardeşliği” ile başlayalım.
Tüm diyarlara hükmedecek tehlikeli bir yüzük ve her yerde onu arayan kötülükler efendisi Sauron. Öte taraftan bilge büyücü Gandalf ve yüzüğü yok etmek için bir araya gelen ‘Yüzük Kardeşliği’
Uzun ve tehlikeli bir yolculuğa çıkan bu yoldaşların hepsi kalplerinde saklı olanla yüzleşecek ve büyük bir sadakat sınavı vereceklerdir.
Ah be Boromir sen ilk kitapta ölecek adam mıydın?! Sanırım Sean Bean’in bize ikonik rollerde kazık atmasının sebebi bizden nefret ediyor olması. Başka türlü bir açıklama getiremiyorum bu duruma.
Neyse ilk kitapla ilgili en sevdiğim şeylerden biri de bize geri dönüşü olmayan bir yolculuğun duygusal geri dönüşünü çok güzel vermiş olmasıydı. Zira yola çıkan buçukluklar yani Hobbitler her fırsatta geride bıraktıkları yuvaları olan Shire’ı anıp hasret çektiler. Geçip gittikleri yolların yorgunluğunu çok güzel hissettirdiler.
Böylesine ağır bir sorumluluk yüklenerek –yüzüğü alıp onu yok etmek- ilerlemeye çalışmak elbette çok zordu ve hepsini yani yüzük taşıyıcısına eşlik eden bütün yoldaşları da geri dönülemez şekilde değiştirdi elbette.
Tolkien’in yıllarca uğraşıp kurduğu Orta Dünya benim gibi ruhu gezgin bedeni sakin bir yazar için fazlasıyla kışkırtıcıydı diyebilirim. Adam başka bir dil oluşturmuş daha ne diyeyim.
Elfler, okuyan ve izleyen herkesin en çekici bulduğu tür elbette. Bizler de Samwise Gamgee gibi ağzımız açık elflerin varoluşlarını inceledik.
İlk kitabın sonunda yüzüğü yok etmek üzere Mordor’un