Ercan Çakır
@ercanc
64 okur puanı
Eylül 2016 tarihinde katıldı
Bu kitap övülmeyi fazlasıyla hak ediyor. Zaman bulduğum ilk fırsatta, bir değerlendirme yazmayı çok istiyorum.
Daha detaylı bir şeyler yazma fırsatı bulana kadar, çok beğendiğimi ifade etmeden geçmek istemedim.
Reklam
Bir ailenin ve bu ailenin atasının, kurulmasına ön ayak olduğu köyün yüz yıllık hikayesi. Ailenin her bir bireyinin katıksız yalnızlığı romana adını vermiş. Ve bu ailenin hikayesi çerçevesinde köyün bir kasabaya dönüşümünü, insanlarını, bir ülkenin iç savaş yıllarını, yüz yıllık bir kehanetin ilmek ilmek dokunuşunu okuyorsunuz.
Yazarın yer yer soğuk gerçekçi cümleleri, yer yer masalsı ifadeleri hoş bir tat bırakıyor. Romanın kahramanlarının duygularını ve dünya ile bağlarını, dünyaya ve hayata etkilerini harika cümlelerle vermiş. Anlatımdaki yer yer zaman sıçramaları, okuyucuyu her daim zinde ve ilgili tutmayı başarıyor.
Bir çok okuyucunun olumsuz yorumları etkisinde, önyargı ile başladığımı, ilk 50-100 sayfada benzer bir şekilde ilerlemekte zorlandığımda fark ettim. Fakat kitap ilk 50-100 sayfadan sonra aldı götürdü. Aldığı Nobel ödülünü ne kadar hak ettiğini ayan beyan ortaya koydu.
Okuyacak olan arkadaşlara ön yargısız başlamalarını salık verir, iyi okumalar dilerim.
Yüzlerce yıllık bir devletin yıkılış acıları ile, bir cumhuriyetin doğum sancılarının iç içe geçtiği bir devrin romanı Küçük Ağa. Dünya savaşı sonrasında Osmanlı toplumunun içine düştüğü yokluk...
Puan vermedi
Şunu söyleyebilirim ki, okuyacak olan arkadaşlar öncelikle bildiğimiz klasik Habil ve Kabil hikayesi bulmayacaklarını bilsinler. Yazarlık geçmişinin karizmasıyla, Kabil'i kendi tiyatrosunda oynatmış. İnceden inceye allaha (kitapta böyle, küçük harfle başlıyor), tanrıya dine, dini şahsiyetlere giydirmiş. Dalga geçmiş. Aslında kitabı bunu bilerek aldım ve okumaya başladım. Edebi bir beklenti ile. Harikulade bir edebi üslubu olsa, ondan yana payımızı alsak da zamanımızı boşa yememiş olsak diyeceğim, o da yok. Onca konuşma var, ama düz yazı. Konuşma çizgisi yok, noktalama hak getire. Yordu beni. Daha fazla kendime eziyet etmemek adına, adetim olmayarak yarım bırakıyorum :(
Okuduğum bu ilk Yaşar Kemal eserinden sonra, diğer Yaşar Kemal eserlerini hemen okuma listemin üst sıralarına aldım.
Üstat yazarak değil, söyleyerek anlatıyor adeta. Okumuyor da dinliyor gibi insan. Dinliyor ve yaşıyor gibi. Bende Anadolu insanı üstüne daha çok okuma isteği uyandırdı.
Reklam