"Gözünü kapatır da en kötü insana canını teslim eder yavrum. O insana güvenmeyen, her insanda bir kötülük gören, insanı insan saymayan insan değil piçtir yavrum."
- Yaşar Kemal -
Şu toprakta, şu denizde, şu gökte, şu yıldızlarda ne kadar çok yaratık varsa, o kadar da çok akıl var. O kadar çok içgüdü. Şu toprakta, şu suda, şu gökte en az koku alan, en az toprağa uyan, soğukta en çok üşüyen, sıcakta en çok yanan, en çok yoksulluk çeken biziz... Öteki yaratıklar aç kalırlarsa...Hayvan aç kalınca ölür. Ölümün olduğu gibi, yoksulluğunda şu dünyada acısını duyan biziz.
Neden ki dersen, hayvanlar ölümün ne olduğunu bilmezler de ondan. Şu yaratıklar içinde ölümün ne olduğunu bilen bir tek yaratık insandır. Onun için, bu yüzden insanlar böylesine çılgın, böylesine deliler. Ölüm korkusu, ölüm acısı, yok olma onları delirtip, onlara olmadık işler yaptırıyor. Ölüme aldırmaz görünüyorlar ya insanların gece gündüz düşündükleri, hiç akıllarından çıkarmadıkları ölümdür. Öteki yaratıklar ölümü bilmedikleri için daha az zalimdirler.