"En iyisi düşünmemekti.Kaçmaktı.Kendi içime kaçmak.Fakat bir içim var mıydı?Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey,bir yığın ihtiyaç,azap ve korku idi.”
Eski şapkalarımız,ayakkabılarımız,elbiselerimiz gün geçtikçe bizden bir parça olmazlar mı?Onları sık değiştirmek isteyişimiz de bu yüzden değil midir? Yeni bir elbise giyen adam az çok benliğinin dışına çıkmışa benzer:Kendinden uzaklaşmak, ben artık bir başkasıyım diyebilmek saadeti…
Dört yanım puşt zulası,
Dost yüzlü,
Dost gülücüklü
Cıgaramdan yanar
Alnım öperler,
Suskun,hayın,çıyansı.
Dört yanım puşt zulası,
Dönerim dönerim çıkmaz.
En leylım gecede ölesim tutmuş.
Etme gel,
Ay karanlık…