popüler olan kitaplarda hep bi sıkıntı oluyor ve ben hep bu tuzağa düşüyorum. bu eski ergen aşkları çok bunaltıyor beni. araba çarpınca kör olan yeşilçam karakteri misiniz kardeşim siz. hiç beğenmedim.
Hannah’nın kaleme aldığı "İlkbahar Rüyası", başarılı bir kardiyolog olan Madelaine’in ergen kızı Lina ile yaşadığı iletişim kopukluğunu ve tam bu kaosun ortasında, geçmişte kendilerini terk eden Hollywood yıldızı Angel DeMarco’nun ağır bir kalp hastası olarak hayatlarına yeniden dâhil oluşunu merkezine alan, duygu yükü oldukça yüksek bir yüzleşme hikâyesi. Kristin Hannah, karakterlerin içsel çatışmalarını ve kırgınlıklarını öylesine derinlemesine işliyor ki, sayfaları çevirirken, her birinin kusurlarıyla empati kurmaktan kendinizi alamıyorsunuz. Kitap, temelde hataların ağır bedellerini gözler önüne sererken, aynı zamanda "ikinci bir şansın" ve samimi bir bağışlamanın hayatı nasıl mucizevi bir şekilde yeniden yeşertebileceğini dokunaklı bir dille anlatıyor; yani tam anlamıyla kalbinizi kırıp sonra onu sevginin iyileştirici gücüyle yeniden onaran bir roman.
Reklam
Yazarın seride en keyifle yazdığı kitap buymuş, benim içinse tam tersi en az keyif aldığım kitap bu oldu. Olaylar bana oldukça zorlama geldi.
O dönemi bir kenara bırakalım, günümüzde bile hiç tanımadığınız birinin sizi ilk gördüğü an öpmesi normal karşılanacak bir durum değil. Erkek karakterimiz, kadın karakterin kolunu tutup ona sarkıntılık yapan birini dövüyor ancak beş dakika geçmeden kendisi kızın dudaklarına yapışıyor. Kadın karakterimizde çok farklı değil. Bir kadının bir erkeğe gülümsemesini bile ayıplarken çok geçmeden arka bahçede erkek karakterimizle oldukça samimi anlar yaşıyor. Bu açıdan bakınca aslında tam da birbirlerine uygun bir çift olduklarını düşünüyorum. Başkaları yapınca ahlaksız namussuz oluyorlar, kendileri yapınca çok masumlar.
Karakterlerin birbirlerine karşı hissettikleri şey aşktan ziyade arzuydu. Aralarında derin bir aşk hissedemedim. Erkek karakter inanılmaz derecede pasifti. Kadın karakterinde güçlü olduğu ise evden kaçması, sürekli abisine bağırıp çağırması gibi oldukça ergen tavırlarla gösterilmeye çalışılmış. Sonuç olarak ne ana karakterleri ne de kurguyu sevebildim.
Tiktoktan görüp hayal kırıklığına uğradığım bir kitap daha
Yazar bu kitabı 16 yaşında yazmış, okuyucu kitlesi de 12-15 yaş aralığı olabilir zaten en fazla. Ortaokul çağı için uygun diye düşünüyorum bir ebeveyn falansanız bunu okuyan alabilirsiniz yani. Hani o yaşta maalesef 18 olmayı bir b* sanarsınız ya hayal dünyanız fazla geniştir. Ben seviyorum ergen kitapları okumayı kesinlikle bunun bilincinde olarak okuyorum zaten. Ama bu olmamış. O yaşta okusam bile sevemezdim diye düşünüyorum. Kusursuz ana karakterlerden hoşlanmıyorum, hata yapsın öğrensin gelişsin istiyorum yani. Bide bu seriyi tiktokta 30 yaş civarında öneren bayılan kızlar var.
Ya nerden başlasam ki smsnnansmd. Maşallah diyelim Celaena karakterine. Güya hapsedilmiş işkence edilmiş bi maden işçisi ama bildiğiniz barbie bebek gibi bir kız. He tabiki üstüne aşırı tehlikeli bir suçlu, suikastçi zaten mümkün mü öyle ezik bir kız olması, 18 yaşında falandı bide. Yakışıklı prens gelip alıyor bunu madenden. Bir turnuvaya katılacaksın diyor kazanırsan yaver gibi bir şey olacaksın. O da kabul ediyor tabi gidiyor saraya, sarayda yaşamaya başlıyor. Bu turnuvada krallığın dört bir yanından tehlikeli adamlar yarışıyor işte. Başka yarışan kadın da olsa o zaman benim gözümde daha iyi bir kurgu olabilirdi bu, tabiki Caleana o kadar izbandut arasında turnuvada yarışan tek kadın. Tabiki yenecek (bu bir spoiler değildi bence). Bu kızın sarayda bir misafir gibi yaşaması da ayrı saçma bence. Ben mahzende falan kalacaklar sandım bütün tutsaklar. Bir tane prensesle arkadaş bile oluyor hatta. Celaenenın kendisi de mi bir prenses yoksa falan oluyorsunuz öyle bir konforda yaşıyor ki sarayda. O kadar tehlikeli bir kız ki aslında kimse gerçek kimliğini bilmiyor başta prens ve bir asker dışında. Çünkü ülkeye nam salmış suikastçi. 18 yaşında böyle bir ün kazanması da gerçekçi gelmiyor maalesef.
10/10
Beğendi
·2026 27. kitabı
#OkudumBitti
#MösyöİbrahimveKuranınÇiçekleri
#EricEmmanuelSchmitt
Çok kısa bir o kadar da güzel bir kitap okudum. Sımsıcak bir anlatımla sizi içine çekiyor.
Mösyö İbrahim çok çalışan ama yavaş hareket eden bir adam, Paris'te bakkal işletiyor.
Moîse babasıyla yaşayan bir ergen. Annesi erkek kardeşini yanına alarak evi terk etmiş. (Baba öyle söylüyor). Moîse namı diğer Momo çocuk yaşta büyümek zorunda kalmıştır. Evi o çekip çevirir, babasına yemek hazırlar.
Mösyö İbrahim ile Momo'nun arası çok iyidir, onu çok sever, hayatı öğretir. Bunu sevgi diliyle yapar. İbrahim'in Müslümanlığı, Momo'nun Yahudiliği aralarında sorun oluşturmaz. İki güzel dost olmuşlardır.
Kitap elli altı sayfa ama dolu dolu. Gülümsetiyor, düşündürüyor ve sevginin gücünü anlatıyor. Yormadan, sıkmadan ilerliyor.
Bir çocuğu sevmek için illa anne baba olmak gerekmiyor.
Okuyunuz efendim tavsiyemdir.
Ah serinin 10. Kitabı Daniyle başladı öyle de bitti yazar kitabın sonunda anlamsızca diğer kitaplara ait olan ama yayınlamadığı kesitleri kitabın sonuna koymuş bence çok saçma olmuş her neyse. Dani'nin daha doğrusu tüm kitaplarda bu var mac'ın uzun uzun sayfalarca iç seslerini okumak aşırı sıkıcı bir olaya girerken 50 100 sayfa iç seslerini okuyoruz sonra 2 sayfa olay oluyor tekrar iç seslerini oluyorum bu yönden aşırı sıkıcı geliyor bana. Bu kitapta da Dani'nin iç sesini sayfalarca okuduk. Kitap sonuna doğru saçma sapan bir şekilde "yapıyorum ediyorum gidiyorum" şeklinde çeviri atılmış. Galiba sonlara doğru çeviriyi çevirmenin kuzeni falan devralmış aşırı sinir bozucuydu gerçekten. Kitap genel anlamda sıkıcıydı dediğim gibi iç ses uzun uzun anlatımlar 1 2 olay dışında heyecanlı birşeyler olmadı bomboşdu yani shaz konusunu sevdim sırf o yüzden puanım yukarda bu olay dışında 4 veya 5likti. Dani'nin büyümüş hali gerçekten hoştu eski ergen tavırları yoktu baya olgunlaşmış sevdim yani. Şimdi sıkıcı Macın son maceralarını da okuyup nihayet seriye veda edeceğim çok şükür.
Reklam
Reklam