Her güzel kitap gibi tek okumanın yetmediği bir kitap. Seneler önce bana hediye edildiğinde okumuştum. Dünyada insanlar sınırlarla ayrılsa da aslında belli başlı parametrelerle yaşar ve ölürüz. Bambaşka sandığımız hayali sınırlar ise özünde bir yanılsamadır. Dünyayı kirletmenin, nüfusları yok etmenin en iğrenç pratik yollarından biri savaş. İçindeki insan hikayeleri ise insan olmayı unutanları bile çileden çıkaracak derecede korkunç, üzücü. 3-4 güne sığan bir aşk ve mücadelenin hikayesi. Bir insanı sevmek için kaç zaman yeter? Ya peki başka bir millet için savaşmak? Peki daha önce görmediğin ama bir kaç günde tanıyıp bağlandığın insanlar için acı çekmek? Bize zamanın ve mekânın insanı sadece sınırlayan sınırlı gerçekler olduğunu göstermiyor mu? Hayatın daracık bir anını kapsayan, bir ömürden fazlası sayılacak kısacık bir kaç gün. Sevgi, ihanet, kader ve diğer insani durumlar…
İnsana hayatı sorgulatır, şöyle ki;
Savaşlar ve yapay sınırlar insanı önce ötekileştirir sonra da anlamsız serüvenlere iter. Tanımadığın birine düşman olmak, kısacık anda tanıdığına aşık olmak, ona üzülmek hep bu acı hayatın gerçekleri olagelmiştir. Hayatı anlamlı ve dolu yaşamak varken, anlamsız ırk, din vs hayali sınırlarla insanlığı tüketmek… buna savaş ve koruma demek… aklı çalışan insanlar için kahredici bir zorbalık değil midir? Esas savaş çıkaranların hesapları yüzünden acı çekmek, yok olmak… tarifsiz ahmaklık ve tarifsiz acılar bundan gelir.
Kitap bir başyapıt elbette. İçselleştireceğimiz, acı çekeceğimiz sahnelerle dolu. Tıpkı sevip de kalbimizi ısıtan anlarla dolu olması gibi!
Kübalı yaşlı bir balıkçının devasa bir kılıçbalığıyla okyanusun ortasında giriştiği o amansız ve tek başına mücadeleyi hayranlıkla okudum. Hemingway, insanın doğayla olan savaşını anlatırken aslında azmin, yenilmezliğin ve iradenin sınırlarını muazzam bir sadelikle işlemiş. "İnsan mahvolabilir ama yenilemez" sözünün vücut bulmuş hali olan, içimde derin izler bırakan çok güçlü bir hikayeydi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yazarın eserlerini çok severek okuyorum ve bu eserini de merak edip okumak istedim. Yine severek okuduğum fakat okurken beni birazcık zorlayan bir kitap oldu. Birazcık ağır geldi bana kullanılar terimlerden dolayı. İlk distopik roman olarak da geçiyor. Distopik bir roman olarak geçiyor fakat okuduğumuz şeyler çok da uzak değil malesef bizlere. Zaten her okuduğumuz distopyada artık yaşanabilecek şeyler görüyoruz ya da yaşıyoruz...
Başrolümüz Ernest kapitalist oligarşiye karşı yani kitaba da ismini veren Demir Ökçe'ye karşı mücadele veriyor. Bu yolculuğunda Avis'in babası ile yolları kesişiyor ve Avis ile de tanışıyorlar. Avis'in görüşleri farklı olsa da zamanla gördüğü örnekler Ernest'in haklı olduğunu kanıtlıyor ona. Bu yolculuğa her açıdan birlikte devam ediyorlar. Demir Ökçe'nin güçlenmesine karşı ve insanların ezilmesine karşı olan duruşlarını devam ettiriyorlar. Hangi taraf kazanan olacak?
Yaşlı Adam ve Deniz
Yaşlı Adam ve Deniz,Hemıngway’ın ölümsüz eserlerinden birisidir. Yaşlı bir Kübalı balıkçı olan Santiago’nun açık denizde dev bir kılıç balığıyla olan can yakıcı mücadelesini ele almaktadır. Bu eser, hayatta karşılaştığımız tüm olumsuzluklara ve kayıplara rağmen mücadele etmenin,sadece “savaşmış olmanın” bile insanı ne kadar yüceltebileceğini gösteren önemli bir başyapıttır.
Bu kitabı okumamı tavsiye eden 
İklima hanıma da çok teşekkür ederim. (:
İyi okumalar (:
İklima hanıma da çok teşekkür ederim. (:
İyi okumalar (:Elinizdeki Kitap Aslında Daha Yazılmadı
Eski zindanları gezdiniz mi hiç? Oralar karanlık, kasvetli, zamanın ağır ilerlediği yerlerdir. Arkadaşlarınızdan biraz ayrı kalsanız biri kolunuzdan tutup çekecekmiş gibi irkilirsiniz.
Demir ökçe bana zindan gezisindeymişim hissini verdi. O kadar ağır aktı ki bağlantılar koptu. 2600’lü yıllarda bir kitap bulunur ve o zamanki tarihçi bu kitabı insanlara tarihi belge olarak sunar.
Aslında kitabın yazılış fikri çok güzel. 700 yıl sonra bulunan bir kitabı bir tarihçi dipnotlarla anlatır. Gerçekte ise kitabın ana karakteri ve günlüklerin sahibi Ernest Avehard de günlükleri kitaba aktaran karısı Arvis Avehard de dipnotları düşen tarihçi de Jack London’dır. Üç katmanlı oluşu onun edebi yönünü arttırmış. Okuyucuya gerçek bir tarihi belge okuma hissi vermiş. Bütün bunlara rağmen kitabın içindeki insanların yaşadığı acının ağırlığı üstüme sindi. Okuma iştahımı kapattı. Velhasılı Jack London aradan yüzyıl geçmesine rağmen bu despotizmi satırlara mühürlemişki unutmayalım.
Oldukça akıcı, duyguları hissettiren bir üslubu mevcut. Cephe savaşları kadar yoğun bir his oluşmasa da tüm ayrıntıları ile verilen daha az kişinin yer aldığı bir iç savaş anlatımı mevcut. Aşkı da, savaşı da, akışı da oldukça hissediyorsun. Oldukça akıcı, hızlı okunabilecek bir kitap. Tavsiye ederim.