Ertan Aslan
@ertanaslan
𐱅𐰭𐰼𐰃 : 𐱅𐰇𐰼𐰜𐰇 : 𐰸𐰆𐰺𐰽𐰣
Tanrı Türk’ü Korusun
Elektrik Elektronik Mühendisi
Kocaeli
233 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Küçük Prens, Antoine De Saint-Exupéry
Büyükler olarak sürekli çocuklara bir şeyler anlatmanın zorluğundan bahsederiz. Küçük Prens'i okurken ilk defa küçük olup da büyüklere bir şeyler anlatmanın zorluğunu düşündüm. Sonra aklıma çocukken benim de yaşadığım ve şimdilerde ise çevremde şahit olduğum çocuk-büyük diyalogları geldi.
Hani çocuklar için bir geçiş dönemi var soyut dönem diye adlandırdıkları. Piaget'in zihinsel gelişimin son dönemi olarak nitelendirdiği bu aşama bizim ortaokul dönemlerimize denk geliyor. Ergenlik döneminin başlangıcından itibaren çocukların düşünme biçimleri, yetişkinlere benzer hale gelir. Bu dönemde artık soyut düşünme başlar. Zihinsel işlem yapma yeteneğinin henüz gelişmediği işlem öncesi düşünce ile mantık işletme yoluyla muhakeme yapabilen soyut düşünce arasında bir geçiş dönemi olarak kabul edilebilir. Bizler bu döneme eriştiğimizi matematik öğretmeninin tahtaya sayılar yerine x ve y yazmasıyla anlarız.
Şunu fark ettim ki soyut döneme kadar aslında soyut dönemde yaşıyoruz. Bu döneme geçince işte o zaman somut döneme geçiş yapmış oluyoruz. Büyük bir tezat var. Nasıl ki yetişkin olunca olayları anlamlandırmamız mantık adı altında sayısal veriler ve uzun uzadıya bir kıyaslama sürecinden ibaret oluyor. Oysa çocuklar nasıl da farklı açılardan anlamlandırıyor olayları. Bu sebeple mantık, hayal gücünün katilidir diyorum. Çocuklar ile büyükler arasındaki anlaşmazlık da buradan doğuyor işte. Çocuklar, olayları tüm soyutluğuyla anlatmaya çalışırken, büyükler ise kafasındaki hesap makinesine yerleştirebileceği veriler arar, bulamadığında ise olay onun için anlamsız hâle gelir. 
Küçük Prens 'te de dediği gibi; Büyükler sayılara bayılırlar. Tutalım, onlara yeni edindiğiniz bir arkadaştan söz açtınız, asıl sorulacak şeyleri sormazlar. Sesi nasılmış, hangi oyunları severmiş, kelebek
Küçük Prens 'te de dediği gibi; Büyükler sayılara bayılırlar. Tutalım, onlara yeni edindiğiniz bir arkadaştan söz açtınız, asıl sorulacak şeyleri sormazlar. Sesi nasılmış, hangi oyunları severmiş, kelebek
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Şeker Portakalı, Jose Mauro De Vasconcelos
Çocukluğumdan bu yana kaçıncı okuyuşum olduğunu inanın ben de bilmiyorum. 
Şeker Portakalı her okuyuşta aynı tadı veren nadir kitaplardan biri benim için. Zeze'nin okumayı öğrenmesi, Minguinho ile tanışması, Portuga ile kurduğu dostluk bağı her seferinde aynı heyecanı yaşatıyor bana.
Kitaptaki ana karakterimiz Zeze, dünyayı ve bunun tabii bir getirisi olarak da acıyı çok erken yaşta keşfeden 5 yaşındaki bir çocuktur. Oldukça yoksul bir ailede yaşamaktadır. Sahip olduğu çoğu güzel şeyi, temiz kalbi ve minik aklının işbirliğiyle oluşturduğu hayal dünyasında barındırmaktadır. Son derece zeki bir çocuk olmasına karşın, bir o kadar da yaramazdır. Bu yüzden başını hep belaya sokar ve aile üyeleri tarafından da dayak atılmak suretiyle cezalandırılır.
José Mauro de Vasconcelos , kitapta küçük ve hassas bir çocuğun olay ve durumlara verdiği tepkileri, son derece gerçekçi bir şekilde okuyucuya aktarmayı başarmış. Çocuk gelişimi ve eğitim psikolojisi açısından bilinç sahibi olmak için ebeveyn olmadan önce her insanın kesinlikle okuması gereken bir eser olduğunu söylemek istiyorum. Çocukların oldukça hassas canlılar olduğu, şefkate ve ilgiye sandığımızdan daha fazla ihtiyaç duyduğu, onlara gerekçesini anlatmadan ceza vermememiz, yaşadığımız kişisel sorunları onlara yansıtmamamız, onları sevdiğimizi her fırsatta söylememiz ve sevgimizi göstermekten çekinmememiz gerektiğini bize ustalıkla anlatmış.
Gerçekçi yaklaşacak olursak, hepimizin kendimizi anlatmak ve ne anladığının ya da vereceği cevabın çok da umrumuzda olmadığı Minguinho'ları var ve biz de birilerinin hayattaki Minguinho'suyuz. Aynı zamanda hepimiz, Mangaratiba tarafından bizden asla koparılmayacak bir Portuga arayışındayız. Kalıcı Portuga'nızı bulmanız dileğimle....
Güzel kitaptı, okuyun, okutun...
Şeker Portakalı her okuyuşta aynı tadı veren nadir kitaplardan biri benim için. Zeze'nin okumayı öğrenmesi, Minguinho ile tanışması, Portuga ile kurduğu dostluk bağı her seferinde aynı heyecanı yaşatıyor bana.
Kitaptaki ana karakterimiz Zeze, dünyayı ve bunun tabii bir getirisi olarak da acıyı çok erken yaşta keşfeden 5 yaşındaki bir çocuktur. Oldukça yoksul bir ailede yaşamaktadır. Sahip olduğu çoğu güzel şeyi, temiz kalbi ve minik aklının işbirliğiyle oluşturduğu hayal dünyasında barındırmaktadır. Son derece zeki bir çocuk olmasına karşın, bir o kadar da yaramazdır. Bu yüzden başını hep belaya sokar ve aile üyeleri tarafından da dayak atılmak suretiyle cezalandırılır.
José Mauro de Vasconcelos , kitapta küçük ve hassas bir çocuğun olay ve durumlara verdiği tepkileri, son derece gerçekçi bir şekilde okuyucuya aktarmayı başarmış. Çocuk gelişimi ve eğitim psikolojisi açısından bilinç sahibi olmak için ebeveyn olmadan önce her insanın kesinlikle okuması gereken bir eser olduğunu söylemek istiyorum. Çocukların oldukça hassas canlılar olduğu, şefkate ve ilgiye sandığımızdan daha fazla ihtiyaç duyduğu, onlara gerekçesini anlatmadan ceza vermememiz, yaşadığımız kişisel sorunları onlara yansıtmamamız, onları sevdiğimizi her fırsatta söylememiz ve sevgimizi göstermekten çekinmememiz gerektiğini bize ustalıkla anlatmış.
Gerçekçi yaklaşacak olursak, hepimizin kendimizi anlatmak ve ne anladığının ya da vereceği cevabın çok da umrumuzda olmadığı Minguinho'ları var ve biz de birilerinin hayattaki Minguinho'suyuz. Aynı zamanda hepimiz, Mangaratiba tarafından bizden asla koparılmayacak bir Portuga arayışındayız. Kalıcı Portuga'nızı bulmanız dileğimle....
Güzel kitaptı, okuyun, okutun...Dönüşüm, Franz Kafka
Kafka'nın diğer tüm kitapları gibi "Dönüşüm" de okunduktan sonra insanın zihnini yaralayan, ruhunda derin izler bırakan bir kitap. İnsanları, son zamanlarda giderek azalmakta olan sorgulama eylemine istemsizce sürüklüyor, bizi derin ve kapkaranlık düşüncelerden oluşan bir zindana hapsediyor. Bir daha asla gün ışığı göremeyeceğimize ikna edilmişçesine bir kasvetle uzun uzun düşündürüyor.
Yüzeysel bakıldığında, uyandığında kendini hamam böceğine dönüşmüş hâlde bulan Samsa'nın bir garip hikâyesi gibi görünse de verilen mesaj çok daha derin. Aslında bizler de istediğimiz şeylere sahip olabilmek için istemediğimiz işlerin bize sahip olmasına izin veren birer böcek değil miyiz.. Peki yaşamak için yalnızca bir hakkımızın olduğu bu dünyada, kaçımız kendi memnuniyetimiz için çabalıyoruz? Çoğumuzun hayatı, başkalarını memnun etmeye çalışmakla geçiyor ve ne zaman memnuniyet odağını birazcık kendi tarafımıza yöneltecek olsak işte o zaman insanoğlu tüm nankörlüğüyle haykırıyor bize yaptığımız diğer tüm iyilikleri hiçe sayarcasına, kendimiz için en ufak bir şey istemeye bile hakkımız yokmuşçasına... İnsanlar için çoğu zaman kendimizden ödün vererek yaptığımız işler bir süre sonra sanki bizim yerine getirmemiz gereken vazifemizmiş gibi normalleşiyor, başlarda edilen teşekkürler ve gösterilen minnet duygusu zamanla yerini nankörlük ve hiçe saymaya bırakıyor.
!!!Spoiler!!!
Gregor Samsa'nın da başına gelen bu işte. Üstelik onun memnun etmeye çalıştığı insanlar öz ailesi; annesi, babası, kız kardeşi... Ailesini geçindirebilmek için evin bütün yükünü sırtlayan Gregor, bir sabah kendini hamam böceğine dönüşmüş hâlde bulur. Ailesinin bu durumu oldukça normal karşılayıp da ilk akıllarına gelenin 'şimdi nasıl geçineceğiz' olması da yukarıda anlattıklarımı
Gösteri Peygamberi, Chuck PalahniukDuygu ve Düşünce
İlk olarak kitabın ilginç özelliklerine değinmek istiyorum. Kitap Gaspar Noé filmlerini andırıyor, yönetmenin Dönüş Yok filmi de sondan başa doğru gidiyordu. Gösteri Peygamberi'nde de akış sondan başa doğru gitmese de bölüm numaraları tersten numaralandırılmış, okurken kaç bölüm kaldığını kolaylıkla tahmin edebiliyorsunuz.
Kitapta, popüler kültüre karşı delici bir eleştiri ve yeraltı edebiyatına özgü uç yaşam örnekleri vardı. Çarpıcı anlatımıyla hayatın gerçeklerini bir bir yüzümüze vurdu Palahniuk. Toplum neyi arzular? İcat edilmiş toplumlar verili haliyle gerçeği değil, rahatlatılmayı, kandırılmayı ister. Palahniuk da bunun cevabını sahte peygamberimiz Tender Branson üzerinden vermiş. Özgür irademizin asla olmadığını, düzenin birer kırık çarkı olduğumuzu bize tekrar söylemiş. Kim olursan ol, ister zengin ister fakir ister peygamber ister mürid ister akıllı ister deli hepimizi yönlendiren birileri ve onları yönlendiren birileri hep var.
Ben çok beğendim vaktim olaydı bir solukta okurdum. Umarım en kısa sürede güzel bir filmi çekilir. Zevkle izlerim. Yazarın diğer eseri olan Fight Club gibi sinema dünyasında güzel bir yer edineceğine eminim. Çok daha popüler olması gereken, sürükleyici bir kitap.
Gösteri Peygamberi 
Chuck Palahniuk
Gösteri Peygamberi Chuck PalahniukDune, Frank Herbert
Yıllarca bilim-kurgu kitaplarından uzak durmuş biri olarak oldukça etkileyici bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Belli başlı kült eserler (Yüzüklerin Efendisi, Harry Potter vs.) dışında bilim-kurgu geçmişim yok denecek kadar az. Kitaba gelecek olursak, öncelikle şunu belirtmeliyim ki Herbert muazzam bir distopya tasarlamış. Tıpkı Yüzüklerin Efendisi gibi -iki eseri kıyaslayamayız tabii ki- özgün ve başarılı bir dünya oluşturulmuş. Yazar, ilk sayfalarda yaptığı bol bol tanım ve betimleme ile oluşturduğu evreni size iyice tanıtıyor. Bir süre sonra karakter isimleri ve ilişkiler oturuyor ve evrene de alıştığınızda hikâyenin akışına kapılıyorsunuz. Herbert, kitabında suya bambaşka bir maneviyat kazandırmış adeta bir sembol hâline getirmiş. Dune'u okuduktan sonra içtiğim suya artık su olarak bakamadım. Ayrıca kitabı okurken, çöl sahnelerinde aklımda Mad Max Fury Road filmi canlandı. Ortam, suya verilen önem, filmdeki karakterler ve toplum yapısı açısından benzettim. Ben okurken çok keyif aldım, yazarın hayal gücüne de hayran olmamak elde değil. Beni bilim-kurguya şans vermeye iten bir kitap oldu. Tavsiye ederim.
Dune 
Frank Herbert
Dune Frank Herbert