Erva Ş.
@ervaserifoglu
Felsefe-Psikoloji-Edebiyat
...
kitap sevgim>her şey
Şu anda okuduğu kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kayayı İten Sadece Sisifos DeğildiFelsefe
Albert Camus zaten en sevdiğim yazarlardan biri olduğu için bu kitaba büyük bir merakla başladım. Açıkçası okurken bazı yerlerde durup tekrar okumak zorunda kaldım çünkü anlatılan düşünceler oldukça yoğundu. Ama buna rağmen kitap boyunca altını çizmek istediğim o kadar çok yer oldu ki...
Sisifos Söyleni bir roman değil; insanın yaşamı, ölümü, anlam arayışını ve varoluşunu sorguladığı felsefi bir yolculuk gibi. Camus burada hayatın anlamını sorgularken insanın karşısına çıkan en temel sorulardan birini ele alıyor: "Yaşam gerçekten yaşamaya değer mi?"
Kitap boyunca Camus'nün absürd kavramını açıklayışını çok etkileyici buldum. İnsan sürekli bir anlam arıyor ama evren bu arayışa cevap vermiyor. İşte absürd dediği şey de tam olarak bu çatışma. İlk bakışta karamsar gibi görünse de kitap ilerledikçe aslında pes etmeyi değil, tüm anlamsızlığa rağmen yaşamayı seçmeyi savunduğunu görüyorsunuz.
Bazı bölümlerde anlatılan düşünceleri sindirmek için okumaya ara verdiğim oldu. Çünkü bu kitap sadece okunmuyor, üzerine düşünmeyi de gerektiriyor. Özellikle bazı cümleler vardı ki bitirdikten sonra bile aklımdan çıkmadı.
Ve sanırım beni en çok etkileyen şey kitabın sonunda Sisifos'a bakış açımın değişmesi oldu. Sürekli aynı kayayı dağın tepesine taşımak zorunda olan bir karakterin hikâyesi, bir anda insanın kendi hayatına dönüşüyor. Hepimizin bazen tekrar tekrar aynı mücadeleleri verdiğini fark ediyorsunuz.
Bence Sisifos Söyleni herkese hitap eden kolay bir kitap değil. Ama hayatı, insanı ve varoluşu sorgulamayı sevenler için gerçekten unutulmayacak bir okuma deneyimi.
Bazen En Güçlü İnsanlar En Çok Yalnız Kalanlardır...Roman
Bazı kitaplar vardır, okurken yer yer yorulursun ama yine de elinden bırakamazsın. Çalıkuşu benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Bazı bölümlerde olaylar yavaş ilerlediği için okumakta zorlandım ama Feride'nin başına ne geleceğini merak ettiğim için kitabı bırakmayı hiç düşünmedim.
Feride karakterini okumak benim için kitabın en güzel taraflarından biriydi. Yaşadığı onca hayal kırıklığına, yalnızlığa ve zorluğa rağmen ayakta kalmaya çalışması gerçekten etkileyiciydi. Bazen yaptığı seçimlere kızdığım oldu ama onu anlamaya çalışırken kendimi hikâyenin içinde buldum.
Kitap sadece bir aşk hikâyesi anlatmıyor aslında. İçinde özlem, hayal kırıklığı, mücadele, fedakârlık ve yeniden ayağa kalkma çabası da var. Bu yüzden bazı sahneler insanın içine dokunuyor. Özellikle Feride'nin yaşadığı yalnızlık hissi.
Reşat Nuri Güntekin'in anlatımı bazı yerlerde ağır gelse de dönemin atmosferini çok güzel yansıtıyordu. Kitabı okurken sadece karakterleri değil, onların yaşadığı dönemi de hissedebiliyorsunuz.
Bence Çalıkuşu yıllardır okunmaya devam etmesinin hakkını veren eserlerden biri. Her ne kadar bazı bölümlerde zorlanmış olsam da kitabı bitirdiğimde iyi ki okumuşum dediğim klasiklerden biri oldu. Feride'nin hikâyesi uzun süre aklımda kalacak gibi.
Haysiyet Üzerine Rahatsız Eden GerçeklerAdalet
(...)
Okurken içimde sürekli bir şeyleri sorgulatan, rahatsız eden ama aynı zamanda düşündüren bir kitap oldu benim için. Haysiyet de tam olarak böyle bir etki bıraktı. Okurken en çok düşündüğüm şey şu oldu: “Haysiyet dediğimiz şey gerçekten ne kadar korunabiliyor?”
Kitap boyunca aslında sadece bir hikâye değil, bir duruş anlatılıyor. İnsanların susmak zorunda kaldığı yerler, görmezden gelinen adalet, bastırılan sesler… Hepsi çok sade ama bir o kadar da çarpıcı bir şekilde işlenmiş.
Sayfalar ilerledikçe sanki yazar karşımda oturmuş da bana tek tek anlatıyormuş gibi bir hava vardı. Bu samimiyet, anlatılan ağır konuları bile daha çarpıcı hale getirdi.
Bence kitabın en etkileyici tarafı, olayları süsleyerek anlatmaması. Direkt, net ve çarpıcı bir şekilde gerçeği yüzüne vuruyor. Bu yüzden bazı bölümlerde durup sindirmek zorunda kaldım. Çünkü anlatılan şeyler sadece bir kitapta kalacak türden değil, gerçek hayatta karşılığı olan şeylerdi.
Ece Üner’in dili çok akıcı ama aynı zamanda sert bir farkındalık da bırakıyor insanda. Bazı cümleler “altını çizmek” için değil, gerçekten üzerinde düşünmek için yazılmış gibi. Kitabı bitirdikten sonra bile bazı sahneler ve düşünceler aklımda kalmaya devam etti.
Bence Haysiyet, sadece okunup geçilecek bir kitap değil; insanın kendi değerlerini, adalet anlayışını ve sessiz kaldığı şeyleri sorgulatan bir kitap. Ve bu yüzden etkisi kolay kolay geçmiyor.
