“Çocukken güneş olmak isterdim,
Sonra anladım ki en iyisi çocuk olmak.
Çünkü güneşten sıcaktı kalbim.
Büyüdüm derken, yaşam denen ayazda üşüdüm.
Soğudu buza döndü kalbim.
Ne “güneş” olabildim,
Ne “çocuk” kalabildim.”
~ Özdemir Asaf
"Uyku onun için bir kaçıştı ve her uyandığında içini bir pişmanlık duygusu kaplıyordu. Hayat onu endişelendiriyor ve sıkıyordu, zaman ise bir eziyet halini almıştı."