Geçsem kirpiklerinin
Canıma kement kıvrımlarından
Geçsem ve dursam
Derin hülyasında gözlerinin
Sevinse azıcık içimdeki ihtiyar.
Körfezin sularıyla menevişli
O ten kokusu soluğundan esen
Bozkıra bulut taşıyan o rüzgâr
Tutup elimden kaldırsa beni
Ölü toprağından kırık heveslerin.
Eşikler bıçak odalar kuyu
Üstümde ağır örtüsü zamanın.
Yavrum, ben yanlışım, biliyorum da
Nedir ki bir aşkın doğrusu
Herkesin kendini boğduğu yerde...