Cem Alan
@eskigaraj
Eski Garaj İçi Öyküleri ve Son Meyhane kitaplarının yazarı
Tekila, viski, votka ve rakı şişeleri tahta raflarda muntazaman dizili, sarı ışığın altında insana huzur veren bir güzellikle parıldıyordu. Bar taburesinden, bir çocuğun oyuncaklarını izlemesi gibi izliyordu manzarayı. Birasını ağır ama büyük yudumlarla içerken kahkahalar ve küfürlü konuşmalarla karışan, televizyondaki gitar solosu duyuluyordu. Dünya üzerinde onu rahatsız etmeyen tek gürültü bu barınkiydi. Burada kimse kimseye karışmaz, bir masa diğeriyle ilgilenmezdi. Herkesin kendi dünyasından yükselen sesleri diğerleriyle birbirlerine ilişmeden, çarpışmadan havaya karışıyor ve bu kaostan ilginç bir harmoni oluşuyordu. Üzerinde garip, huzursuz bir yorgunluk vardı. O an duyumsadığı şey melankoliyle özdeşleşecek bir his değildi; daha çok söyleyecek her şeyi erken söylemiş, yapılacak her şeyi yapmış, ödevini bitirmiş birinin yüksüzlüğü ve boşluğuydu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Yürürken rastlaşıp geçiştiği zayıf sokak köpekleri, birkaç sarhoş serseri, pavyonlardan sigara içmeye çıkan ağır makyajlı orospular, hepsi hoş gelmişti adama bir anlığına. Onlarla rastlaşmaktan, geçişmekten memnun olmuştu. Beraber soludukları bu gece, birbirlerinden habersiz olsa da onları ahbap yapıyordu. Onlarla beraber bir şeye dâhil ve aitti: Geceye. Gitmedi evine. Ellerini cebine sokup hızlı hızlı evin tam aksi yönüne, karşı kaldırımdaki mavi ışığa, tekel bayiine yöneldi."
"Televizyonun önündeki koltuğu penceremin önüne çekeli birkaç ay oluyordu herhalde. Televizyon izlemeyi bırakmak için, seksen sene beklemiş olmama çok kızıyordum. Kaldırımda birbirlerine sataşıp kedi yavruları gibi oynaşan genç sevgililer, saklambaç oynayan çocuklar ve yanlarındaki ağacın gölgesinde kıçını yalamakta olan kedi; şehri ölü bir beton yığın olmaktan kurtarıyor, can veriyordu. Çevremdeki tüm bu hareketliliğe ayak uyduramıyor olmaya ise, bir türlü alışamıyordum. Ömrümü beş yüz yıl uzunluğundaymışçasına hoyrat, ağır ve korkarım ki boş yaşamıştım. Ve şimdi sanıyorum ki bu sıfır sıfırlık sıkıcı maçın uzatma anlarındayım."
Öğlen güneşi her gün muntazaman temizleyip sildiğim şarap şişelerinin üzerinde pırıl pırıl parlıyordu. Bu şişelerin her biri arkadaşım. Ne zaman yalnız hissetsem, eski günlerimi ansam birini açar, kalabalıklaşırım. Ama elbette gençliğimdeki gibi içemiyor, iki kadehi geçmiyordum. Burası olmasa ne yapardım bilmiyorum. Genç bir kadınken düşüncesizce savurduğum ihtimaller, şimdi bana kocaman bir yalnızlık getirmişti. İnsanın birçok şeyin değerini ya da doğrusunu yaşlandığı zaman anlaması sanıyorum hayatın acı şaka anlayışından ileri geliyor.