Ölümle sınanmış ve ondan hayata yeni bir pencere aralamayı başarmış yürekler, yeryüzüne ve insanlara öfkeyle davranamaz. Ölüm bize hayata değer vermeyi öğretir. Sevdiklerimize, insanlara, canlılara değer vermeyi öğretir. Rikkat sahibi olmayı öğretir.
Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?