İndi sanki onlar bir nöqtədə birləşmişdilər:qadın,yeniyetmə və it. O nöqtənin adı sevgi olmalı idi. Hətta bu bəlkədə sevgidəndə güclü idi. Bu sevgini yaradan isə onların ortaq ağrıları,ortaq məhrumiyyətləri idi.
"Aşksız geçen bir ömür beyhude yaşanmıştır. Acaba ilahi aşk peşinde mi koşmalıyım mecazi mi,yoksa dünyevi,semavi ya da cismani diye sorma! Ayrımlar ayrımları doğurur. Aşk'ın ise hiç bir sıfata ve tamamlamaya ihtiyacı yoktur. Başlı-Başına bir dünyadır AŞK. Ya tam ortasındasındır,merkezinde,ya da dışındasındır,hasretinde.
Qəribədir, həmin gün xatırlayanda mən həmişə yanan qayğanağın və "tabasko"nun qoxusunu xatırlayıram. Əgər bilsəydim mənim dağılan ailə həyatım belə qoxuyacaq,həmin gün kökə bişirərdim.