Tuttukları dilek için bile para verir insanlar. Havuzlara, kuyulara para atarlar. Dileğini bile satın almaya alışmış birine de barış hediye edilmez, satılır .
Etrafımdaki herkesin acelesi vardı. Ama bir havaalanında olduğumuz ve binecekleri uçaklara geç kaldıkları için değil. Acele etmeye bağımlı oldukları ve acele etmeden nasıl yaşanır bilemedikleri için.
Modern dünyaya ait oldukları için de yaralanıp ölenlerin sivil olmasını asla umursamaz, hatta amaçlarına ulaşmakta daha etkili olması umuduyla bunun tercih ederlerdi. Çünkü biliyorlardı ki modern dünyada hafızayı yönetmek , yani kimin neyi unutup neyi hatırlayacağını ya da neyi nasıl hatırlayacağını belirlemek mümkündü.