Gülbeşeker
@essrahanim
28 okur puanı
Kasım 2016 tarihinde katıldı
Puan vermedi·
Beğendi
Yer yer sıksa da, sayfa sayfa sonu gelmeyecekmiş gibi hissettirse de tümüne rağmen İstanbul tasvirleri ve olay betimlemelerini oldukça başarılı bulduğum, okurken geçmiş yılların, zamanın hissini tattırabilmiş olup; uzun cümlelerinin içinde tekrar tekrar kaybolunası bir kitap yazmış Orhan Pamuk. Gayretine, çabasına, zekasına hayran olmamak mümkün değil.
Sonu her ne kadar şaşırtıcı olsa da bir romanın akıcılığı olmamasından olsa gerek, hiçbir tepkiye yol açmadı.
Reklam
Puan vermedi·
Beğendi
Normalde aşk romanlarını sıkıla sıkıla okuyan biri olarak bu hikaye o kadar yüreğime dokundu ki.
Yapılan fedakarlıklar, vazgeçilen yaşam, sevilme gereksinimi, sevme ihtiyacı yalın bir dille anlatılıyor, kitabın son sayfalarını gözyaşlarından okunmaz hale getiriyor. Karakterlerle bütünleşmemek elde değil. Hele de Marguerite Gautier ile.
Ah Marguerite.
kitaplarının temelinde afganistan 'ın yaşamından söz eden khahed hosseini, bu romanında ise afganistan'da kadın olmanın vermiş olduğu zorluğu konu almış.
afganistan'da kadın olmak demek; ayaklarına vurulan kölelik zincirlerine seslerini çıkaramayıp, özgürlüklerini gerek kılık kıyafet gerek sosyal yaşam alanlarında kısıtlamalarına tepki gösteremeyip, ülkenin her daim değişikliğe uğradığı yönetim şekillerine aldırmayıp, tek ilgi odaklarının sahiplerinin, koca ve babalarının olması demektir.
evlilik dışı ilişkiden dünyaya gelen meryem'in ailesi tarafından sürekli olarak dışlanmasını, çocuğu olmamasından dolayı kendisinden 30 yaş büyük kocası tarafından maruz kaldığı şiddete boyun eğmesini, üstüne gelen kuması leyla tarafından eziklik duygularının karakterine sirayet edişini anlatan, okudukça son sayfalarının gelmemesi istenen, içinizi ısıtmanın yanısıra içinizi hüzün verici hikayesi ile yakarken,
keza öğretmen babası, diplomat ailesi, zenginlik gibi tüm lütuflara sahip olan leyla'nın, sadece ülkenin uğradığı değişiklik ile farklılaşan hayatını, yarım bırakılan eğitimini, kalbine gizlemekten başka çaresinin olmadığı aşkından vazgeçişini anlatan, bilhassa bir kadın olarak ne denli şanslı olduğumuzu kavramamıza yardımcı olan roman.
böyle ders niteliğindeki bir romanla erken yaşlarda tanıştığım için mutluyum.
zehra'nın yıllar yılı düşmanı bildiği babasının iç yüzünü öğrendiği an, babasının yırtık çoraplı ayaklarına kapanıp ağladığı kısım beni her defasında hüzünlendirir. her okuyuşumda aynı duyguları tekrar yaşıyor, son sayfalarını gözlerimin buğulanmasından zorlukla okuyabiliyorum.
babama olan aşırı düşkünlüğümden midir yoksa hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını, altında yatan nedenlerin derin olduğunu, şaşırtıcı sonunun ardından önyargıların yaşattığı utançtan mı bilemiyorum. hiçbir kitap böylesine etkisi altına almadı beni.
toprağın bol olsun reşat nuri bey.
