Hivda
@evinhivda
ölenlerin adını unutma türkülerin, meydanların.
58 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
"Her şey sayılıyor burada. Çekip gidelim be Hayri,” demişti Elektro.
“Nereye?” demişti Hayri Abi, gülerek.
“Baksana halimize abicim,” demişti Elektro: “Keçi boku gibi hep ağır ağır düşüyoruz yere. Hikâyemiz burada milim bile ilerlemiyor, görmüyor musun?”
"Eeee?" “Hiçbir şeyi sayamayacağımız bir yere gidelim.”
Gitmemişlerdi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·227 syf.··
Beğendi
·2021 5. kitabı
·4 saatte okudu
·Okunma: 16 Şubat 2021 05:58
Varol'un Ucunda Ölüm Var kitabından sonra okuduğum ikinci kitabı Âşıklar Bayramı.
-Ucunda Ölüm Var kitabındaki Heves Ali'ye burada da rastlamak tanıdık biriyle karşılaşmış gibi sevindirdi beni:).-
Sadece 25 sene önce çok kısıtlı sürelerde bir arada bulunabilen baba ile oğulun, babanın bir anda ortaya çıkması ve gelişen durumlar sonrası babasını Kars'taki Âşıklar Bayramına yetiştirmek için birlikte yola çıkmalarının ve birbirini yolda tanımalarının hikâyesi. Çocuğun babaya kırgınlığını, öfkesini, geçmişteki tutumlarını anlamlandırmaya çalışmasını, ne yapacağını bilememe hâlini çok iyi yansıtmış Varol. "Aramızdan sadece kırık dökük bir zaman değil, telafisi imkânsız koca bir heves de eksilmişti sanki." gibi oğlunun neler hissettiğine dair sarsıcı cümlelerle çok iyi bir şekilde empati yaptırabiliyor yazar. Yalnızca baba oğul ilişkisi değil bu süreçte hem Heves Ali'nin hem de Yusuf'un bireysel olarak duygusal ilişkilerindeki çalkantılı ve gitgelli halleri ve nedenlerini de görebiliyoruz.
Kitap yoğunluklu olarak bunların üzerinde dursa da Yusuf'un öğrencilik zamanlarındaki yaşadığı siyasi olaylar (gözaltılar vs.) ve yolda köy minibüsünü bekleyen Heves Ali'nin 'alevi görünüşlü' olduğu için minibüse alınmaması, o köye giden yolların toprak diğer yolların asfalt olması gibi detaylar da o dönemlerde yaşananları hatırlatarak okuyucunun belleğini tazelemektedir.
Ek olarak yazarın 209. sayfadaki bölüm girişinde alıntıladığı Sadi Şirazi'nin şiirinden "Bize bir ömür daha lazım vefatımızdan sonra. Çünkü bu ömrümüzü sadece umutlanmakla geçirdik." cümlelerinin geçtiği ve Solmaz Naraghi'nin ömrünün son demlerinde olan Abbas Kiarostami'ye çalıp söylediği o şiir ( youtu.be/nSNnCHTcy5Q ) ile, Âşık dostunun Heves Ali'ye hastanede sazı ile en sevdiği türküyü çalması epey hoş bir
Evet,” dedim.
“Ayrılıkla ölüm fena halde birbirine benziyor, biliyor musun?” dedi babam.
Yutkuna yutkuna tamamlamaya çalıştı cümlesini:
“Insan öldüğü yaşta kalırmış. Yani kaç yaşında ölürsen geride kalanlar seni hep o yaşta hatırlarmış. Zannedersem, insan birinden ayrılınca da aynı yaşta kalıyormuş,” dedi.
“Ba...” diyebildim sadece, “ba..." Gerisini getiremedim.
Ağzımdan çıkmayan, geride kalan kardeşleriyle bir türlü yan yana getiremediğim, belki de dişlerimin arasında un ufak olan o iki ses yavaşça gözlerimden dökülmeye başladi o anda.
“Kendini zorlama evlat,” dedi Kul Yakup, “baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten.