Susuyorum. Kabalık olsun diye değil. Ne söylemem gerektiğini bilmediğim ve bilmeyi istemediğim için. Konuşacak gücüm ve içine düştüğüm gece belki de var olmadığından.
İnsan tehlikeli bir hayvan gibi kafese kapatıldığında kendini önemsemenin kibirden başka bir şey olmadığını, tutkuların, hırs ve gururun boşluğunu ve beklenmedik anda nasıl yerlerde sürünebileceğini öğreniyor.
"Ben kendi ülkemin her karışını gezdim. Dünyanın pek çok yerini de..."
"Hiç anlatmazsın!"
"Anlatmak için gezmedim."
"Ne için gezdin?"
"Hayatı anlamak ve kendimle barışmak için."
"Dargın mıydın kendinle?"
"Çoğu genç insan gibi, yanıt aradığım sorularım vardı..."