Roman, insanın kendi nefsiyle mücadelesini, manevi arayışını ve Allah'a yakınlaşma yolculuğunu anlatır. Eserde, Aziz Mahmud Hüdayi'nin dünya makamlarından ve nefsani isteklerden sıyrılarak gönül dünyasında olgunlaşma süreci işlenir. Başarı, makam ve şöhretin insanı gerçek mutluluğa ulaştırmadığını; asıl huzurun tevazu, sabır ve manevi derinlikte bulunduğunu vurgular.
Kitap boyunca okuyucu, nefsin insanı nasıl yönlendirebildiğini, bununla mücadele etmenin önemini ve tasavvufun insan hayatına kattığı değerleri etkileyici bir hikâye eşliğinde keşfeder.
Sus Ey Nefsim!, insanın iç dünyasına yolculuk yapmasını sağlayan, nefis muhasebesi ve manevi olgunlaşma üzerine düşündüren etkileyici bir tasavvuf romanıdır.İyi okumalar.
ŞEHADET İNCİLERİ - PEYGAMBER ÇİÇEKLERİ
HZ. HASAN VE HZ. HÜSEYİN ( RADIYALLAHUANHÜMA )
MUSTAFA NECATİ BURSALI
ÖNSÖZ
Bütün âlemleri yoktan var eden, varlığından bizleri haberdar eden, kullarından mü’minlerin kalp gözlerini açan, marifetinin nûru ile onları Rıza-i Bârisine erdiren Allah’a hamd ederim...
Salât ve selâm, tek katresinin hacminde bin umman çalkalanan ve tek zerresinin menşurunda bin kâinat yüzen Kevser Havuzunun sahibi Allah’ın Sevgilisi, İki Cihanın Efendisi Cenâb-ı Ahmed’e ve O’nun Âl-i Ashabına olsun...
Bu küçük eserimde cennet çiçeklerinden ıtırlar koklatmak en büyük dileğimdir. Bizzat Sonsuzluk Nebisinin:
هُمَا رَيْحَانَتَيَّ مِنَ الدُّنْيَا
“Onlar (Hasan ve Hüseyin), dünyada ikigülümdür.” Buyurduğu Peygamber güllerini koklamak ne devlettir. Onları gönül coşkunluğu içinde sevmek mü’minlerin saadet baharıdır.
Allah’ın Resûlü, o solmaz çiçekleri tertemiz kucağında taşımış, mukaddes omuzlarına alıp gezdirmiş, kâh gönül coşkunluğu ile yanaklarından öpmüş, kâh altın saçlarını tel tel okşamış, kâh mübarek elleriyle küçücük ağızlarına lokmalar vermiş, kâh dizine çıkarıp hoplatmıştır.
HZ. HASAN (R.A.) VE HZ. HÜSEYİN (R.A.)
SÜT ANNE
Hazret-i Hasan doğunca, Nebiyy-i Muhterem, amcası Abbas hazretlerinin zevcesi Ümmü Fadl'ın evine gitti. Ümmü Fadl, Kâinatın Efendisini heyecan içinde görünce sordu:
“Ey Allah’ın Resûlü! Telaşınızın sebebi nedir?”
“Hayırdır inşaallah. Fâtıma’nın bir oğlu doğdu. Sen, ona da Kusem’in sütü ile emzir!”
“Peki, ey Allah’ın Resûlü!”
Ve bir müddet Hazret-i Hasan’ı, Ümmü Fadl emzirdi...
Peygamber çiçeği Hazret-i Hasan (radıyallahü anh) güler yüzlü, melek huylu, tatlı bakışlı, altın saçlı, gümüş bedenliydi. Allah'ın Sevgilisi onun hakkında, “Amcası Hazret-i Musa aleyhisselâmdan mirastır!” buyurmuşlardır.
Esmâ binti Umeys der ki:
“Hasan
Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin (Radiyallahu Anhüma)Mustafa Necati Bursalı · Çelik Yayınevi · 2016119 okunma
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
esselam ey had-ı rah-i Huda nesl-i Ali
esselam ey kutb-i alem hacı bektaş-i veli
ulu hünkarımız hacı bektaş-i veli, yalnızca tasavvuftaki makamıyla değil, edep ve terbiye yolundaki rehberliğiyle de gönül dergahımızın postundadır. o'nu kimi zaman "eline, diline, beline..." kimi zaman da Makalat'ında olduğu gibi "şimdi, tevhid tac; ibadet gerdanlık..." derken buluyoruz. o nefes vermeyi arzu ettiğinde buğday için ısrar eden miskin yunus'un dizelerindeki inciler gibi o da gönlü yüceltir; Makalat sahibi ulu hünkar buyurur ki: "beyt-i mamur, kabe de var. fakat gönül ikisinden de kıymetlidir. (...) gönül, padişah-ı alem Tanrı'nın nazargahıdır." horasan'ın erenlerinden el almış, baba ilyas'ın kutlu halifesi dün olduğu gibi bugün de herkesçe sahiplenilir, herkes kendi yolundan göstermeyi yahut görmeyi arzular. bugün kendinden yesevilik ya da alevi-bektaşi görüşün temeli olarak bahsedebilmemiz bunun en temel göstergesidir. ancak hayatı ve öğretileri gösteriyor ki o bir tarafa ait olmaktan çok "insan" olmaklığı yüceltmiştir. tevhidden temizliğe, esrardan irfana çok şey onda mevcuttur.
şamanist moğollar ve kapadokya bölgesinde yaşayan hristiyanların ihtidasına çaba göstermiştir. hatta bu yörede kendinden aziz charalambos adıyla bahsedilmiştir.
Makalat'ında buyurur ki Çalap Tanrı ne yaratmışsa insanda vardır ve kişi kendini bilmeklikle Rabbını bilir. kişi Rabbını bilmekle kemale erer çünkü bütün kemalat O'ndadır. akıl nuru kimin gönlünde varsa o hoştur, kimde yoksa onun Çalap Tanrı katında yeri yoktur. ilim aynaya benzer, kim aynaya bakarsa iyi yanını gördüğü gibi kötü anını da görür, kendi ayıbını gören başkasını ayıplamamalıdır. şeytanın korktuğu üç nesnedir: sabır, utanmak, kanaat. bunlar aklın hasekisidir, bunlar gelince gönülden açgözlülük ve iki yüzlülük
Selamlar
Severek okuduğum yeni kitap tahliliyle geldim
Bu kitapta en çok hoşuma giden şey, İmam Gazâlî’nin sadece ilmiyle değil, kalbiyle de yol almış olmasıydı. Sayfalar arasında ilerlerken bir âlimin hayatını okumaktan çok, insanın kendi nefsiyle verdiği mücadeleye şahit oluyorsun
Kitap boyunca sık sık karşımıza çıkan “Ey Oğul!” nasihatleri çok güzeldi. Kimi zaman bir cümlede uzun uzun anlatılan hakikatleri buluyor insan.Az konuşmak, kırmamak, gereksiz tartışmalardan uzak durmak, kulluğu hayatın merkezine almak… Aslında unuttuğumuz pek çok güzelliği yeniden hatırlatıyor..
Müderris, sadece tarihî bir roman değil; ilmin insanı nasıl olgunlaştırması gerektiğini anlatan bir yolculuk. Okurken bazı satırların altını çizmek deği de kalbe yazmak istiyorsun.
İmam Gazâlî’nin hayatını ve düşünce dünyasını merak edenlere gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim, okudukça insanın kendine dönüp bakmasına vesile olan güzel bir eserdi.
Kitapla kalın
Bir bütün idim ben Leyla ile. Sense Leyla'yım diyorsun. Sen Leylä isen eğer, beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda? Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir Özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran. Ben yokum, senin tecellin var.
Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki. Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin. Dış görünüşe değer verme bahsi ortadan kalktı artık. Gönül çok önceleri sana koştu canım seninle gitti. Şimdiki canım Leyla'ya değil, Mevlâ'ya yönelik. Bir'lik yolunda seninle olmam, yanarım. Şimdi, gözümün nuru, gönlümün aydınlığı... Ben maskaralığa nam salmışım nam salmışım bari sen bu yola girme. İçinden çıkma namus perdesinin. Mecnun olan benim; bana yaraşır delilik, kınamışlık. Şimdi git, aşk töresini, âşıklık geleneğini, maşuk gidişatını bozma. Gir şimdi, ey vefalı! Açtırma kötü söz arayanların dudaklarını; sakız verme dedikodu arayanların ağızlarına. Beni aramaya çıktığını âleme bildirip deliliğine ferman yazdırma. Kimse seni burada görmeden git. Ben ki varım; sen içimdesin, bunu bil!..
Tanrı'ya sayısız minnetler, hamtlar, senalar ve apaçık şükürler!
Tanrım, canımız senin hamt bahçende ululuk sıfatlarını övmede hayran bir hale geldi.
Senin medh ve sena şekerini yiyen, onunla beslenip yetişen gönül dudusu, aşkınla mest oldu, güzel seslerle şakıyan bir bülbül kesildi.
Âcizlik durağında şaşırıp kaldı, parmağını dişleyip durmada!
Tanrı'dan sonsuz rahmetler, seçilmiş Peygamber'in ruhuna olsun!
Kitap, Tanrı ayı olan Receb'in yirminci salı günü, öğle vakti bitti.
Huzur içinde, zevk ve sefalarla, Tanrı'nın lütfuyla iyi bir halde, sağlık esenlikle tamamlandı.
Tamamlandığı zaman, ululuk ıssı Tanrı Resulü'nün hicretinden beş yüz seksen üç yıl geçmişti.
İşte bu tarihte bütün erlerin içinden Attâr söz söyledi; sen de ersen, onu hayırla an!
"Tanrı nimetlerini saysanız, saymaya kalkışsanız" dedi de, sonra "sayamazsınız ki" sözüyle bize yanıp yakılma ve dert verdi.
Daima rahmete mazhar olan Peygamber, bizim derdimize merhem, canımıza devadır.
Ey Peygamber, can senin işlerine tamamıyla alınmış, kalmış, vuslatına susamıştır.
