Eylem Naile SOYLU
@eylemnailesoylu
'Sadece saat hiç şaşırmadan vuruyordu, zamanın bekçisi gibi...'
20'
23 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
DönüşümEdebiyat
Puan vermedi·74 syf.·
2020 11. kitabı
İnsan, zaman zaman kendini bir böcekmiş gibi hisseder. Değersiz bir böcek gibi! Peki, bir gün ansızın gerçekten böceğe dönüşsek, o zaman ne olurdu? O çok değer verdiğimiz, bize de değer veren o insanlar, bizi o halimizle de severler miydi? Bizi o küçücük antenlerimizden öperler miydi biz olduğumuzu bildikleri halde? Hiç sanmıyorum! Mesele uğur böceğini sevebilmekte değil, aynı şekilde diğer böcekleri de sevebilmekte! Güzeliyle, çirkiniyle.
İşte bu kitapta bunu anlatıyor bize. Mesela ben kendimi Gregor'un yerine koydum ve düşündüm... Dedim ki; 'Acaba benimkiler benim o halimi severler miydi, katlanır mıydılar o halime ben olduğumu bildikleri halde?'
Ama hiç sanmıyorum aksini düşünmek istesem de!
Ve herkes bir insanı her haliyle sevemez!
O yürek herkeste yok!
Ben sevdim ama yine ben kaybettim!!!
Saygı ve Sevgiyle...
Reklam
Umutla Bak Yarına!·144 syf.·1000Kitap
10/10
2020 8. kitabı
Umut etmek ne güzel şey değil mi?
Peki, onu bu kadar güzel yapan şey ne?
Aslında bu soruya hepimiz farklı cevaplar veririz çünkü umut etmeyi güzel kılacak sebep herkes için farklıdır!
Mesela umut etmek benim için bir iskeleti temsil ediyor çünkü iskelet bizi dengede tutar, ayakta tutar. Hal durum buyken umut etmek benim için bu yüzden güzel bir şey. Çünkü biliyorum ki, eğer umudum olmazsa benim tutunacak dalım olmaz ve ben düşerim!
Umut etmek dünyanın en güzel duygularından biri benim için.
Sizlerde umutla bakın yarına çünkü eğer güneş doğacaksa halâ bir umut var demektir.
**********************************
Kitaplar, kendimizi yaslayabileceğimiz duvarlar, yastıklar gibidir.
Eylem Naile SOYLU
**********************************
Umut etmek size çok yakışıyor!
**********************************
Hiçbir hastalık bizi birbirimizden ayıramaz!
Çünkü umut etmek her dilde ve herkes için aynıdır.
Bu genç arkadaşımızı içindeki umudu öldürmediği için tebrik ediyor ve başarılarının devamını diliyorum.
Küçük Prens·120 syf.·1000Kitap
10/10
2020 7. kitabı
Bir şeyi senin için önemli kılan şey ona ayırdığın vakittir.
Bu küçük prens için gülüne ayırdığı vakitti.
Herkes için önemli olan şeyler vardır ve bunlara öncelik tanıyıp vakit ayırırlar.
Mesela anneler!
Anneler çocukları için vakit ayırırlar ve bu yüzden çocukları onlar için çok önemli ve özeldir çünkü onlar için ayrı bir vakit harcarlar.
Biz çocuklar o zamanların kıymetini o zamanlar anlamayız. Biz o zamanların kıymetini büyüyünce anlarız çünkü büyüyünce, baktığımız dünya değişir o zaman ki rahatlık yok olur üzerimize sorumluluk düşer ve biz o zaman anlarız bize ayrılan vakitleri.
Siz siz olun çocuklarınıza bu kitabı okutun ve bazı şeylerin üzerinde ayrı bir şekilde durun.
Bazı şeylere vakit ayırmayı unutmayın.
Vakit ayırdığınız şeyler sizin için önemli şeylerdir.
Vakit Ayırın!
Ve birkaç alıntı;
"En iyi yüreğiyle görebilir insan,
Gözler asıl görülmesi gerekeni göremez."
"Ben üzgündüm ama onlara yorgunum." dedim.
“İnsan susuzluktan ölecek olsa bile bir dostu olması içini serinletiyor.”
"Ay ışığında o solgun alna, o yumulu gözlere, rüzgarda uçuşan o saçlara bakıyor, kendi kendime diyordum ki: “Bu gördüğüm sadece kabuğu. İçinde gizlenen, gözle görülemez…”
"Bir armağan gibi iç açıcıydı. Küçükken Noel ağacının ışıkları, gece duasının ezgisi, gülümseyen yüzlerin sevecenliği işte böyle bir parıltı katardı aldığım armağana. “Sizin Dünya’da insanlar,” dedi Küçük Prens, “bir bahçede beş bin gül yetiştiriyorlar; yine de aradıklarını bulamıyorlar.” “Bulamıyorlar,” dedim. Oysa aradıkları tek bir gülde, bir damla suda bulunabilir.” “Doğru,” dedim. Küçük Prens ekledi: “Ama gözler kördür. İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman gerçeği görebilir…”
"Birinin sizi evcilleştirmesine izin verirseniz, gözyaşlarını da hesaba katmalısınız."
"Gece yıldızlara bakarsın. Benim ülkem o kadar küçük
Karşılıklı ama Karşılıksız...·96 syf.·Felsefe
10/10
2020 5. kitabı
Beyaz Geceler, Beyaz Geceler, kitap bitince nasıl da Siyah Geceler'e dönüştü. Ağladım çok ağladım. Neden ilk bu kitabı okudum ki o kadar kitap varken?(Bu bir sitem değil iyi ki okumuşum. Bazı şeyler yeniden kafama dank etti.) Kitabın sonuna doğru olacaklar dedim, seviyorlar dedim... Ama olmadı. Oysa ki olsaydı belki bende duygularıma karşı dürüst olup anlatırdım her şeyi. Neden, neden?.. Kitap çok güzeldi okurken kendimi Nastenka'yı koşulsuz seven o adam gibi hissettim ve bu çok acıydı. Yaşadıklarımı bu kitap sayesinde bir daha yaşadım.(tam değil.) Ama şunu söylemeliyim ki Nastenka en doğrusunu, sevdiği adamı seçti.(onu sevene çok üzüldüm çünkü o da benim gibiydi ama olsun sevdiği kız onu seviyordu. Bu da ona yeter bence. Gerçi seven insana sevdiğinin mutluluğu kadar değerli bir şey verilemez ya. Neyse...) Bu çok acıydı ama olsun. Onu koşulsuz seven o adam da mutlu çünkü biricik Nastenka'sı mutlu olacak. Zaten böyle sevmek gerekmez mi? Ya da... Sevdiğinin mutluluğuyla, mutlu olman gerekmez mi?
Bir kez daha gerçek sevgiyi anladım ve kendime hatırlattığım o şeyi bu kitabın bitişiyle yeniden hatırlattım. İyi ki Varsın Dostoyevski.
"Sen Mutluysan, Bende Mutluyum PİKAÇU."
NOT: Daha önce hiç inceleme yapmadım sadece bu incelemeyle duygularımı aktarmak istedim.
İçine giripte çıkamayacağım bir kitap olmuş. Başucu kitapları arasına ikincisi eklendi. Birincisi zaten belli; Milena'ya Mektuplar.
Saygı ve Sevgiyle.