M
@eyruhgel
Şu anda okuduğu kitap
Yabancı’yı uzun zamandır okumak istiyordum. Yeni nasip oldu. Karakterdeki amaçsız yaşam tarzı, üşengeçlik ve daha nice duygudurum bende de mevcut olması nedeniyle bir hayli ilgimi çekti. Hayattan hiçbir beklentisi olmayan, olursa olur olmazsa yerinde durur mantığıyla
hareket eden, yaptığı hiçbir hareketin özündeki mantığı bilemeyen bir kişilik. Kendisine yabancı olduğu gibi topluma ve toplumsal ilişkililerinde de yabancı. Hiçbir insan hiçbir olay hiçbir şey ifade etmiyor. Aynı durum bende de söz konusu bu nedenle beni çok etkiledi çünkü kendi ruh halimi okuyordum. Her şeyde ciddiyetsiz ve umursamaz birisi olduğumu kendi yüzüme vurmuş olmaktan mutluyum önemli olan bu yabancılaşma halinden zararsız bir şekilde kurtulmak. Keşke kitapta bu durumdan kurtuluştan da bahsedilseydi. Neyse artık onu da başka kitaplarda keşfedeceğim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Panait İstrati... Balkanların Maradonası. Pardon onu Hagi'ye diyorduk. Balkanların Gorkisi olarak anılıyor. Özgürlük üzerine yazılmış güzel bir kitap. Kitapta Adrien Zografi adındaki karakterimiz aslında Panait İstrati'nin "alter ego"suymuş. Aynı şehirde doğmaları. Aynı şehirleri gezmeleri bunu kanıtlıyor. Açık konuşmalıyım ki yazarın okuduğum ilk kitabı doğal olarak yazarı tanıdığım ilk kitap. Dolayısıyla yazacaklarım çok kısıtlı kalacaktır ancak idare edin canım siz de... Kitapta ağırlıklı olarak dostluk ve özgürlük temaları işleniyor. Sonuç olarak hayatımızın vazgeçilmez iki konusu işin içinde olunca insanı bir hayli çekiyor. Hikayede maceraperest bir karaktere sahip olan Adrien, bitmek tükenmek bilmeyen gezmek ve görmek arzusuyla yanıp tutuşuyor. Bir türlü rahat yüzü görmediği, sürekli sıkıntılar ve rezillikler yaşadığı kısalı uzunlu birçok işe atılıyor hayatını sürdürebilmek için. Doğal olarak bir sürü insan tanıma fırsatı buluyor. İşin kötü kısmı burası. Kendisi ilişkilerinde sürekli ezilen, kandırılan tarafta oluyor. Bunun sebebini tam çözemedim. Çok saf bir karakteri yok açıkçası. Merhameti ve insan sevgisi başına işler açıyor sanırım. Kitapta sürekli iyi polis-kötü polis oyunu oynanıyor. Tabii ki iyi polis bizimki. Toplumda aslında tam da bizlerin arasında olan insanlar çıkıyor Adrien'in karşısına. Namussuzlar, düzenbazlar, dolandırıcılar. Bu durumlar karşısında iyi çözümlemeler yapıyor yazar. Kitapta insanlardan soğuyorsunuz. Herkesin iki yüzlü olduğunu, herkesin birbirinin arkasından kuyusunu kazdığını gözler önüne seriyor. Adrien bu duruma bazen sert tepkiler veriyor ve hayat görüşünü konuşturmaya başlıyor. Bazen de duruma ayak uydurup bir parçası olabiliyor. Bu nedenle çok saf bir karaktere sahip değil dedim. Sanırım iyiliği seçmiş diyebiliriz. Bu nedenle
Dostoyevski'nin sadece iki novellasını okumuş biri olarak yorum yapmaya hakkım olmadığını ancak O'nun kült eserlerini okumak için sabırsızlandığımı belirtmek isterim. Bu uzun öykü bir imkansız aşk ve kızın sinir bozucu derecede olan kararsızlığı üzerine. Spoiler vermemek amacıyla kendimi kıstığım için yazılı anlatımımın sözlü olanına göre daha iyi olmasına rağmen tıkanıp kalıyorum. Her zaman istediğim şeyleri söyleyemediğimde böyle olmuşumdur... Kitabı çok beğendim çünkü bazen kendimden kesitler gördüm. Bununla birlikte 'herkes okusun aman ha' denecek bir kitap değil açıkçası. Kitapseverlerden kulak misafiri olduğum kadarıyla Dostoyevski'nin kitaplarında sıkça yer bulan hayata dair çıkarımlarına rastlamak mümkün. Bu da yeşilçam filmlerini aratmayan entrikalarla dolu bu kısacık kitabı çekici kılıyor sanırım. Sözlerime kitaptan bir alıntı ile son vermek istiyorum; "Niçin en olgun,en iyi insan bile başkalarından bazı şeylerini gizliyor? Eğer sırlarınızın rüzgarla birlikte etrafa yayılmayacağını biliyorsak, niçin içimizden gelenleri olduğu gibi, dosdoğru söylemiyoruz? Neden herkes olduğundan daha sert görünmeye çabalıyor? Bir insan, içini samimiyetle ortaya dökmeyi neden duygularına bir hakaret olarak kabul ediyor?" Dostoyevski/Beyaz Geceler
He bir de seven, sevdiğine, sevdiğini söylesin arkadaş!
Yazarına saygısızlık etmek istemem. Zaten okuduğum ikinci kitabı olması nedeniyle pek yorum da yapmak istemiyorum. Ancak "satranç" ın üzerine pek iyi gitmedi diyebilirim. Kitaptan beklentim yüksekti psikolojik çıkarımlar, aforizmalar bekliyordum. Aslında kahramanımızın kitabın başlarında içinde bulunduğu duygusuzluk ve umursamazlık hali bende de mevcut olduğu için beni biraz çekti ancak ortalara doğru koptum. Sonu da beklediğim gibi bitmedi ancak bu tamamen beklentimin yüksek olmasına bağlaydı eminim. Bunları görmezden gelirsek aslında zaman geçirmek için hoş bir hikayeydi anlatılan.
Bir yolculuk sırasında vakit geçirmek için okuduğum bir kitaptı ve gerçekten de işe yaradı yolu unutturdu bana. Böcek metaforundan dolayı olayların dar bir mekanda geçmesi beni biraz sıktı açıkcası ama bir novella için çok büyük bir sorun değil. Zaten dönemin bunalımını anlatan bir kitap olduğu için okuyanı da bunalıma sokmak açısından zekice bile denilebilir.Farklı olanların dışlanmasını, farklılıklara ve toplum normlarının dışında kalanlara nasıl bir gözle bakıldığını eleştirel bir bir bakışla yansıtmış. -spoiler sayılabiliiiiirr- .......................
........................................................................................ Gregor'un kız kardeşinden nefret ediyorum. -spoiler sayılabiliiiiirr- .......................
