xecê

İşte insanoğlunun bir yığın süflî işi vardı.
Reklam
En kötüsü bir haftadır çalışamamaktı. Her gün öğleye doğru atölyesine gidip sehpaya bakıyor, çalışma gücü yitik, kendini sedire atıyordu. Kulakları kapı ötesinin bütün tıkırtılarına açık, yalnız kanının damarlarındaki koşusunu duyardı. Son haftaya değin kendi etinin gürültüsünü bu kadar açık hiç işitmemişti.
Herkes onun gibi değil miydi? En az umutlanmaları gerektiği zamanlar en çok umarlardı.
-Ben başkayım. -Ben de başkayım. (Fatma'ydı bu.) -Doğru, hep başkayız. Ayak bastığımız her yer dünyanın merkezi oluyor. Her şey bizim çevremizde dönüyor...
Sanatçının sezgisi yanılmaz.
Reklam