Kitap, dört temel distopya ( Biz - Yevgeni Zamyatin, 1984 - George Orwell, Fahreinheit 451 - Ray Bradbury, Cesur Yeni Dünya - Aldous Huxley) arasında yer alan bir eser. Ancak kitabın sonsözünde de belirtildiği gibi Huxley kitabı kesin olarak distopya yazmak için yazmamış. Kendisi kitabın türünü "kabusumsu" olarak tanımlıyormuş. Bu arada eğer kitabı okuduktan sonra kafanızda soru işaretleri, anlamlandıramadığınız yerler kalırsa sonsözü okumak faydalı olabilir.
Kitabın konusundan da bahsedelim. Bu kısım ÇOKÇA SPOİLER İÇERİR! F.S. 632 yılında Dünya Devleti'nde geçen hikayede insanlar Kuluçka ve Şartlandırma merkezlerinde kişilikleri, ne olacakları (kısmen yazgıları) ayarlandıktan sonra şişelerden çıkarak dünyaya gelmektedirler. Bebeklikten başlayarak insanları şartlandırmaya başlanır. Aile, tek eşlilik, anne, baba gibi kavramlar toplum tarafından müstehcen görülürken; yalnız kalmak, mutlu hissetmemek, toplumdan uzaklaşmak (Psikolojik de olur.), insanların şartlandırmalarına aykırı olarak bilimsel, sanatsal, duygusal bir fikir ortaya koymak, bir çalışma yapmak gibi şeyler de devlet tarafından olumsuz karşılanır, izin verilmez.
Dünya Devleti'nin gözünde insanlar, politik bir amaca hizmet eden farelerden farksızlardır. Kitapta bir kısımda insanlar ne kadar duygularıyla baş başa bırakılırsa toplumun da o kadar zarar göreceğinden söz edilir. Tahmin edileceği gibi de toplumsal düzeni tehlikeye atacak bir davranış, bir bireyin hayatını tehlikeye atacak bir davranıştan çok daha ciddi bir suçtur.
Bu dünyada insanlara mutluluk vadedilir. Mutsuz, kırılmış, öfkeli veya kafası karışık hisseden biri devlet tarafından verilen somalardan tüketerek istediği gibi dinlenip keyiflenebilir. Yaşlılık da problem değil çünkü insanlar ne kadar yaş alırsa alsın daima sağlıklı ve genç