Feyza Akçay
@fafnyr
Tarih - Edebiyat - Çizgi Roman - Sosyoloji - Mitoloji - Felsefe - Dil - yine Tarih
Karakterin Dönüşümü
Yıllarca önce aldığım Amok Koşucusu'nun gizemli bir şekilde kütüphanemden uçmasıyla Zweig okumalarımı ertelemek zorunda kalmış, ardından yazarın Türkiye'de popülarite fırlaması yaşamasıyla iyice kendisinden uzaklaşmıştım. Geçenlerde bir kitabevinde elime geçen Olağanüstü Bir Gece ile popülerliğinin verdiği antipatiyi kırıp nihayet kendisine bir giriş yapabilidim.
Yazar çok popüler olduğu için okuyanlar bir yana, onu gerçekten beğenenlerin başlıca sebebinin yazarın usta karakter incelemeleri olduğunu düşünüyorum (daha doğrusu diğer eserlerinde de böyle olduğunu varsayarak konuşuyorum). Bu romanda -ya da uzun öyküde- karakterin maneviyatında hissizlik/umursamazlık-sadistlik-endişe/korku-pişmanlık-zevk arasındaki geçişler ve nihayetinde ruhsal tatmine ulaşma öyle güzel yansıtılmış ki okur olarak ruh halindeki bu dalgalanmaları ben de karakterle birlikte yaşayabildim. Zaten romanın özü bu ruhsal geçişler. Yoksa geleneksel anlamda bir olay örgüsü bir somut hikayesi yok, olması da gerekmiyor.
Eğer bir Grange, bir Agatha Christie vb okumuyorsam roman/öykülerde beni en çok tatmin eden ya da edemeyen kısım karakter betimlemeleridir. Raskolnikovların, Ahabların okurda bulduğu yerdir önemli olan. Ben onlarda aldığım tada yakın bir tat aldım. Diğer romanları da böyleyse Zweig sık okuyacağım kişilerden olacaktır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çizgi Roman dediğin…Çizgi Roman
“Güngezgini’ni anlatmak zor, belki de ona yeni sıfatlar icat etmek lazım” demiş sonsözde Sevin Okyay. Birçok okuyucu bu kitap ne anlatıyor diyebilir. Sürekli ölen ama hiç ölmemiş gibi sonraki yaşlarını gördüğümüz bir adam, büyük bir yazar olan ve torunu doğduğu gün ölen babası, kılpayı kurtulduğu ölümden sonra sırra kadem basan candostu, ölüm ilanları yazarak yapılan kariyer, aşkları, yazarlık hayalleri… Bir yere kadar ilginç geliyor, bir yerden sonra ise… açıkça ben kendimi hayatımla ilgili bir takım şeyleri sorgularken buldum. Zira bol bol ölüm göstermesine rağmen hayatı anlatıyor hikaye. Zaten ölüm de hayata dahil değil midir?
Melankolik hatta depresif bir hikaye gibi görünse de bana göre gökkuşağı gibi rengarenk. Ve bazılarımız eminim ibretler, hayatla ilgili dersler, mesajlar çıkarmaya çalışıyordur ama aslında hiçbir mesajı yok. Bize sadece dümdüz hayatı göstermeye çalışıyor, Bras’ın karısına son mesajı olmayan (!) son mesajında dediği gibi “bir aynaya bakıyor” gibiyiz.
Çizgi romanlarda gömülü edebiyat definelerini keşfetmeyi sevenlere tavsiyemdir.