Ona akıllar vermeye, başını “senin iyiliğin için” duvarlarına vurarak ruhunu ezmeye yeltenmedim. Hayat nam çukurun içinde hangi rencide köşeciğe sığınıp iliştiyse, orada sevdim onu. Değiştirmeyi ummadan, zımparalamaya kalkmadan, kimse, neyin içindeyse, tam da öyle sevdim.