Hayali aynamda gördüklerimden utanmayı bırakınca, gözyaşlarım ilk kez yanaklarıma yakıştı, pırıl pırıl inciler gibi. Kendinden kaçmadan ağlamak ne güzelmiş.
Çok eskiden, tarih kadar eski bir zamanda, bir yerlerde öyle büyük bir boşluk açılmıştı ki, kaybını kaldıramayacaklarımın varlığını da tahammül edemez olmuştum belki de.