Şu kapkaranlık yalnızlıktan beni kurtaran, çılgıncasına öğrenme isteğim olmuştu... o uzak ve soğuk kış geceleri okumak, benim için en büyük mutluluk ve en güvendiğim avuntum olmuştu.
Kazara diğer çocuklarla birlikte olduğum zamanlarda onların oyunlarına neredeyse hiç katılmazdım. Kenarda durmaktan, yargıcımsı ve düşmanca yeşil ve ciddi gözlerimle onlara bakmaktan hoşlanırdım. Kıskançlıktan değildi: O anlarda içimde hissettiğim daha çok bir küçümsemeydi. İnsanlarla aramdaki savaş o zamanlarda başlamıştı. Ben onlardan kaçardım, onlar da beni umursamazdı; ben onları sevmezdim, onlar da benden nefret ederdi.