Fatma Özdemir
@fatma470
Şu anda okuduğu kitaplar
DİLEYELİM Kİ BİZ ÖLDÜK
“Diyelim ki
biz öldük, siz kaldınız.
Diyelim ki kurudu ormanlar,
nehirler, yuvalarında kuşlar.
Diyelim ki
ateş olup küller üfürdünüz memlekete.
Baktınız,
kalmamış yakacak tek bir ağaç,
sönmeyen ocak, akacak tek damla gözyaşı.
Sonra?
Geçip ortasına ölümün
düğün mü kuracaksınız?
Diyelim ki kurdunuz,
külden ağaçlar, uçmayan kuşlar,
ağıtlar, bu ziftli yaslar sarmışken toprağı
mutlu mu olacaksınız?
Bize nasip bunca kalp ağrısından
size tatlı huzurlar kalır mı dersiniz?
Yazık!”
Nazım Hikmet
İnsan hayatın bir yerlerinde ölüyor aslında. Ruhuyla arasna
yaşamak kadar uzun bir mesafe giriyor. Ölüyor insan ve yeniden
diriliyor. Umut etmek için diriliyor, başlayabilmek için diriliyor,
doğru dürüst bir tek cümle kurabilmek için diriliyor işte.
Sonra...sonras karanlk.
Pek çok kişi ceplerinden, çantalarndan çıkardıkları müzik-
çalarlarn, radyolarn, cep telefonlarının kulaklılarını aceleyle
kulaklarna geçiriyor.
Böylece aramzdan ayrılıveriyorlar. Artik yüksek müzikten
başka hiçbir şeyi duymayacaklar. Kulaklarnda büyüyen gürültüye tutunup, her şeyi dışarıda, sessizlikte, geride brakacaklar.