Ayça Y

Bizi ayıran temel fark, benimkinden farklı olarak, onun soytarılığının tamamen bilinçsiz olması ve kendi trajik doğasından tamamen habersiz olmasıydı.
Ah, bunu okuyan anne! Sizin evinizde, açtığınızda küçük bir mezarı yeniden açıyormuşsunuz duygusu veren bir çekmece ya da dolap hiç olmadı mı? Olmadıysa ah, ne mutlu bir anasınız siz!
Ama yine de zihnimin karanlık ve karmaşık koridorlarında, çocuk ayağının nemli kumda bıraktığı izler gibi belli belirsiz izleri kaldı.
İnsanlığın gelişimine hiç de iyimser bir gözle bakmadığını ve durmadan büyüyen uygarlığı önünde sonunda yaratıcılarının üstüne yıkılıp, onları yok edecek bir ahmaklık yığını olarak gördüğünü biliyorum.
Garip olan şey, annem ben yalan söylediğimde asla farkına varmıyor. Öte yandan gerçeklere neredeyse hiç inanmıyor.