-OKTAY RİFAT'A-
Önce bütün şairlere selam
Sonra şunu söylemek isterim
Ölüm hiç de güzel değil
Ne sabah var ne akşam
Sokakların ellerinden öperim
Bana yaşamasını öğretmişlerdi
Dost olsun düşman olsun
İnsanlara iyi günler dilerim
Söyle sarı saçlı daktiloya
Ben yokum artık
Vefasız dostlara hatırlat
Kimseye kalmaz o dünya
Nasıl unuturum, güzeldi yaşamak
Fakat hakkı varmış Oktay'ın
"Hatıralar da dal istiyor
Kuşlar gibi konacak"
Allah'ım bana değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmem için sükunet, değiştirebileceklerimi değiştirebilmem için cesaret ve aradaki farkı bilmem için akıl ver.
Bugün hissettiklerimi hiç bir şekilde kelimelere dökemiyorum gencecik talebem bugün vefat etti pırıl pırıl saf tertemiz bir çocuktu cennete kondu biliyorum Ya Rab rahmet eyle;((
Yoruldum…
Düşünmekten, üzülmekten, direnmekten
ve en çok da güçlü görünmekten.
Ben robot değilim; taş da değilim.
Kırılan yanlarım, susan çığlıklarım, taşıyabildiğim kadar duygum var.
Beni anlamalısın çünkü ben bir kitap değilim.
Ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz;
bu yüzden yaşarken anlaşılmaya mecburum.
Gücüm sandıkları şey,
aslında her defasında toparlanmak zorunda bırakılmışlığım.
Artık kimsenin yüküyle değil,
kendi kalbimin taşıdığı kadar ilerliyorum.
Kısaldım, şiirleştim, sertleştim…
Ama sonuç aynı:
Ben insanım, anlaşılmayı hak ediyorum.