“Gözlerini kullanmayı,bir insana veya nesneye bakıp geçmek yerine onu görüp tanımayı ve anlatmayı öğrendi.”
İyi bir insan karanlığındayken de ihtirasının
Pekâlâ bilincindedir hak yolunun.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Elveda öyleyse! Bana saadetimi bahşettin,
Lakin adımı hafifçe mırıldansan bile döner gelirim.
Donuk bir aldırışsızlığın ne faydası var ki bana.
Ürperebilmektir insanın en iyi tarafı,
Dünya bunu insanın burnundan getirse de,
Derinden etkilenerek hissedersin ulviyatı.
İnsanın içinde doğuştan getirdiği bir 'gelişme güdüsü' yoktur; onun yola koyulmasına neden olan varoluşundaki çelişkidir. İnsan, cenneti-doğayla bütünlüğünü yitirince amaçsızca dolaşıp duran sonsuz bir gezgin (Odysseus, Oedipus, Abraham, Faust) oldu; ilerlemeye ve bitmez tükenmez bir çabayla bilgisindeki boşlukları yanıtlarla doldurarak bilinmeyeni bilinen yapmaya sürüklendi. İnsan kendine, kendini ve varlığının anlamını açıklamak zorundadır. O, 'eksiksizlik' için; insanı doğadan, soydaşlarından, kendinden ayrı düşüren laneti kaldırabilecek başka bir tür uyum için duyduğu şiddetli arzudan azap duyar ve bu içsel ayrılığı alt etmeye iteklenir.
