Harun Gülle
@felsefeokuru
Şu anda okuduğu kitaplar
Temel sorun tarafsız, objektif ve özellikle serbest yani önyargısız olabilmekti.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kimi zaman dayanılmaz bir hüzün çökerdi içine; başkalarını, artık gitmiş olanları, yaşam ya da ölüm tarafından yutulmuş olanları düşünürdü o zaman.
Benimse gücüm tükenmek üzere. Yalnızca kendim söz konusu olduğunda yeterince cesur olabiliyorum, ama ikimiz için değil! Benim işim herkesi taşımak, herkese destek olmak, beni paramparça etti bu.
En kötüsü insanın ruhunun ölmekte olduğunu hissetmesidir…
Sanat, sahtelik ve yaratıcılığın infazı:
Perec’in 1960’ta yazıp yayınevlerinden ret yediği ve ölümünden otuz yıl sonra çekmecesinde bulunarak gün yüzüne çıkan ilk romanı Paralı Asker, yüzeyde bir polisiye gibi dursa da derinlerde sanatın, yaratıcılığın ve özgünlüğün doğasını sorgulayan kusursuz bir felsefi gerilim romanı olmuş.
Kitabı okumaya başlamadan önce ilk romanı olduğunu bildiğim için açıkçası pek bir beklentim yoktu ancak edebi dili bu kadar yoğun hissettirerek kaleme alması beni çok etkiledi.
Konusu kısaca şöyle, romanın başkahramanı Gaspard Winckler, Rönesans ressamı Antonello da Messina'nın ünlü Paralı Asker tablosunun kusursuz bir sahtesini yapmaya çalışan, yeteneği kendi laneti haline gelmiş bir ressamdır. Kendi eserini yaratamamanın, hep başkalarının dehasını kopyalayıp kendinden hiçbir şey vermemenin yarattığı ağır ontolojik kriz, insanlardan soyutlanmış bu zihni yavaş yavaş parçalar. Winckler'in yaşadığı şey, sahte bir tablo üretmekten ziyade, bizzat kendi varoluşunun sahteleşmesidir.
Burada sanatın salt bir geçim kaynağına, bir sipariş işine dönüştüğü noktada ilhamın nasıl acı verici bir zorunluluğa evrildiğini bu metinde iliklerime kadar hissettim. Asosyal ve yetenekli bir ressamın, geçim derdiyle ve başkalarının dayatmalarıyla resim yapması ruhsal bir çürüme getirir.
Hikâye sıradan bir olay örgüsüyle değil, kanlı bir kırılma anıyla başlar: Gaspard Winckler, stüdyosunda finansörünü öldürmüştür. Bu bir hırs veya nefret cinayeti olmaktan çok, başkalarının sanatını yaşamaktan boğulan izole bir sanatçının çaresiz bir bağımsızlık eylemidir. Perec, sanatçının kendi sesini bulamama krizini ve atölyesindeki o klostrofobik sıkışmışlığı, oldukça sert ve edebi bir dille, mesafeli bir olay örgüsü içine oturtarak polisiyenin o basit sıradan örgüsünü bir kenara bırakarak kendi üslubuyla kaleme almış.
Son